Paglibot sa Chōmonkyō May dalang peras papuntang Ryūgūbuchi para mamasyal sa tabi ng Ilog Abu at namnamin ang mga dahon ng taglagas

Sa simula ng Nobyembre, ipinarada ko ang pulang kotse sa paradahan ng Ryūgūbuchi. Halos katabi na ng paradahan ang mga punong tumutubo sa bundok, kaya napalibutan na ako ng tanawin ng taglagas bago pa man ako bumaba. Naka-cropped na sweatshirt ako, kasama ang pink na shorts at coat na kulay camel. Inayos ko ang itim na jacket na nakatali sa bewang ko, saka isinara ang pinto ng kotse.

Bago ako magsimulang maglakad, hinawakan ko sa dalawang kamay ang peras mula Ato na dala ko. Tiningnan ko ang maliliit na tuldok sa balat nito; sakto sa palad ko ang bilog na prutas. Naiisip ko pa lang ang peras, natutuwa na ako kahit papunta pa lang ako sa ilog. Gusto ko na agad itong tikman, pero isinilid ko muna sa bag para may aabangan ako pagkatapos maglakad.

Paglabas ko sa tabi ng ilog mula Ryūgūbuchi, nakalatag ang mga sanga ng mga puno sa ibabaw ng tahimik na tubig. Sa paradahan, nakatingala ako sa mga dahon sa bundok; ngayon, tanaw ko na rin ang taglagas sa tubig. Salit-salitan kong tiningala ang mga puno at pinagmasdan ang tubig, hanggang sa hindi ko namalayang napahinto na pala ako. Imbes na magmadaling magpatuloy, gusto ko pang namnamin nang kaunti ang unang tanawing bumungad sa akin.

Habang naglalakad ako sa tabi ng ilog, nag-iiba ang tanawin: mula sa tahimik na malalim na tubig hanggang sa tunog ng agos sa tabi ng mga bato. Mga dahon lang sana ang titingnan ko rito, pero pati galaw ng tubig sa Chōmonkyō, nakatawag ng pansin ko. Nang huminto ako sa bahaging nagbabago ang agos, muli akong napatingin nang matagal. Iisa lang ang ilog, pero napakarami pala nitong anyo. Natuwa akong madaraanan ulit ang lugar na iyon sa pagbabalik.

Nang makabalik ako sa kotse at makapagpahinga sandali, kinuha ko sa bag ang peras. Kumagat ako sa isang pirasong hinati para madaling kainin, at kumalat sa bibig ko ang katas nito. Baka dahil katatapos ko lang maglakad, ang sarap ng malamig na katas nito—agad akong dumukot ng isa pang hiwa. Nagtatanim na raw ng peras sa Ato, kung saan matatagpuan ang Chōmonkyō, mula pa noong 1906. Nakakatuwang namasyal ako para sa tanawin at natikman ko rin ang mga bungang itinanim doon.

Nang matapos kong kumain at isara ang bag, ibang klaseng saya naman ang naiwan sa akin kumpara noong hawak ko pa ang peras. Tumingala ako sa bundok, namasyal sa tabi ng ilog, at kumain ng peras matapos maglakad. Dahil nasulit ko ang bawat sandali, marahil mas napalapit sa akin ang Chōmonkyō kaysa kung nagparada lang ako para kumuha ng litrato. Sa pag-uwi, nakatingin ako sa daan at nakahawak sa manibela, iniisip na gusto kong maglakad uli rito sa taglagas.