Yakeishi Range Beech Line Ang dahong nakita ko sa tabi ng Tsubu-numa

Nagmaneho ako paakyat ng bundok sa Pambansang Ruta 397 at huminto sa Tsubu-numa. Pumunta ako rito para makita ang mga dahon ng taglagas sa Yakeishi Range Beech Line, pero bago magmadaling tumuloy, gusto ko munang lumabas at magpahangin. Isinuot ko ang jacket at bumaba sa kotse. Sa paanan ko, bumungad ang malawak na damuhan.

Unti-unti nang nagkukulay ang gubat sa kabila ng lawa. Pagtingin ko sa tubig, nakita kong gumagalaw ang repleksiyon ng mga puno. Kapag pumupunta ako sa bundok para tingnan ang mga dahon ng taglagas, madalas akong mapatingala, pero dito, pati ang tubig gusto kong pagmasdan. Naglalaro ang hangin sa laylayan ng mahaba kong palda, kaya dahan-dahan akong humakbang habang pinagmamasdan ang tanawin.

Pumulot ako ng isang dahong nalaglag sa paanan ko. Noong nakakabit pa ito sa puno, hindi ko makita mula sa malayo ang mga guhit nito; ngayong hawak ko na, litaw na litaw ang mga iyon. Marahan kong hinawakan sa gilid ang dahon at inihambing ito sa gubat sa kabilang pampang. Napahanga ako nang maisip kong ang dami palang mumunting dahong gaya nito ang bumubuo sa tanawing iyon.

Nang humina ang hangin, natahimik ang paligid ng lawa. Kumuha ako ng larawan para maipakita sa kaibigan kong babae ang lugar na ito, pero mahirap isama sa iisang kuha ang dahong hawak ko at ang gubat. Unahin ko munang kuhanan ang gubat, saka naman ang dahon. Pag-uwi ko, pagtabihin ko ang dalawang larawan at ikukuwento ko sa kanya ang taglagas na nakita ko ngayon.

Pagbalik ko sa kotse, tiningnan ko sa mapa ang susunod na bahagi ng daan. Simula nang malaman kong punong beech pala ang ibig sabihin ng “Beech,” ikinatutuwa ko na pati ang pangalan ng rutang ito. Pagkatapos maglibot sa gubat, gusto kong tikman ang Ōshū Hatto. Habang inaalala ko ang oras ko sa tabi ng lawa, gusto kong namnamin nang dahan-dahan ang mainit na pagkain.