Papunta sa Yabitsu Pass Kapag lumitaw ang tindahang yari sa kahoy, magpahinga muna sa daanan sa bundok ng Tanzawa

Isang umaga sa huling bahagi ng Abril, umakyat ako mula sa bayan ng Hadano sa Prefectural Route 70. Sa bawat likong tinatahak ko, palapit nang palapit ang mga puno. Dumampi ang hangin sa manggas ng itim kong jacket, mas malamig nang kaunti kaysa noong naghahanda ako kaninang umaga. Hawak ko nang dalawang kamay ang manibela, nakatingin sa daan sa unahan habang nagpapatuloy. Plano kong magpahinga ngayon sa Yabitsu Pass, na nasa gitna ng rutang ito.

May lumitaw na tindahang yari sa kahoy sa kaliwa ng daan, katabi ng pader na bato at maikling hagdanan. Nakasara ang pinto ng gusali, at bahagyang kumikintab sa banayad na liwanag ang dingding nitong kahoy. Kapag binabanggit ang daanan sa bundok, malawak na tanawin ng kabundukan agad ang naiisip ko. Dito, magkakalapit pala ang daan, tindahan at gubat. Ramdam kong nakapasok na talaga ako sa kabundukan, at medyo natuwa ako.

Pumasok ako sa paradahan at pinatay ang makina; narinig ko ang hangin na nagpapagalaw sa mga dahon. Pagkababa ko ng kotse, pinaglapit ko ang dalawang gilid sa harap ng jacket ko. Tumingin ako sa may hagdan at nakita kong nagpapatuloy din doon ang daang paakyat sa bundok. Panimulang lugar ang Yabitsu Pass para sa paglalakad sa kahabaan ng Omote Ridge, at may trail din daw papuntang Takenodai. Ang ganda sa pakiramdam na ang lugar na narating ko sakay ng kotse ay simula rin ng lakad ng ibang tao sa bundok.

Nagkita kami ng kaibigan kong babae sa paradahan at pinagmasdan ang daang pinanggalingan ko. Nang sabihin kong, “Pagdating dito, iba na ang hangin,” huminga rin siya nang malalim. Ngayong umaga, mas gusto kong damhin ang lapit ng gubat kaysa maghanap ng tanawin sa malayo. Pumasok ang hangin sa kuwelyo ng pang-itaas kong kulay lavender, at gusto ko pang manatili rito nang kaunti.

Baka mani ng Hadano ang piliin kong pasalubong sa pag-uwi. Naisip ko tuloy na magkasama kaming nagbabasag ng balat ng mani habang nagkukuwentuhan tungkol sa dinaanan namin. Habang ninanamnam ko ang hangin sa bundok, nadagdagan ang mga aabangan ko pagbalik sa bayan. Kapag kinain ko ang mani, malamang maaalala ko ang tindahang yari sa kahoy at hagdanang bato. Sa susunod, gusto kong isama sa plano ang paglalakad at bumalik sa Tanzawa.