Papunta sa Ushifuse-yama Pahinga sa bundok kasama ng sakura at matamis na miso

Pag-akyat ko sa bundok, nakarating ako sa tuktok ng Ushifuse-yama at nakita ko ang bubong ng kastilyo sa likod ng mga sakura. Naroon mismo ang gusaling nakita ko sa mga larawan. Ipinark ko ang kotse sa tapat ng tanawan at bumaba; inangat ng simoy ng tagsibol ang laylayan ng coat ko. Bumaba rin sa kotse ang kaibigan kong babae at unang tumingin sa mga sakura. Napatingala rin ako, at sumilip ang bughaw na langit sa pagitan ng mga sanga.

Pink na knit sweater, maikling beige na coat, maong, at puting sapatos ang suot ko ngayon—pinili ko ang damit na puwede kong isuot sa paglalakad pagkababa ng kotse. Nasa ibabaw ng pader na bato ang magkakapatong na bubong ng tanawang hugis-kastilyo. Gusto ko sanang lumapit para tingnan iyon, pero meryenda muna. Nang buksan ko ang pambalot na papel ng dala kong inihaw na manju, kumintab sa sikat ng araw ang matamis na miso sauce na ipinahid dito.

Pagkagat ko, unang sumalubong ang bango ng inihaw na ibabaw, saka kumalat ang matamis-alat na lasa ng miso. Inasahan ko ang tamis ng palaman, pero masa lang pala ng manju ang nasa loob. Mukhang magaan, pero habang nginunguya ko, dama kong nakakabusog pala. Kumagat pa ako habang pinagmamasdan ang sakura. Katabi ko, nakatingala sa tanawan ang kaibigan ko; idiniin ko naman ang papel sa gilid ng bibig ko para tiyaking walang dumikit na sauce. Parang ayaw pang bitiwan ng kamay ko ang tuhog.

Pagkatapos kong kumain, umakyat ako sa ikatlong palapag ng tanawan. Kanina, sakura at bubong lang ang laman ng tanaw ko; dito, bumubukas iyon hanggang sa Kapatagan ng Kanto. Mga 491m ang taas ng Ushifuse-yama. Dumating ako sa bundok na tinitingala ko mula sa bayan, pero ngayon, ang bayan naman ang natatanaw ko sa ibaba. Magkatabi kami ng kaibigan ko sa harap ng bintana, sinusundan ng tingin ang malalayong gusali at bukirin. Matagal kaming napatigil doon habang pinag-uusapan kung hanggang saan ang tanaw.

Paglabas ko, naglakad-lakad ako sa hanay ng mga sakura na sumusunod sa gulod ng bundok. Dumaan ako sa ilalim ng mga bulaklak at sinilip ang bayan sa pagitan ng mga sanga. Ang gusto ko sa bundok na ito ay puwede akong magpalipat-lipat sa pagtingin sa mga bulaklak at sa malayong tanawin. Bago umalis, lumingon pa ako minsan mula sa paradahan; naroon ang tanawang napalilibutan ng sakura. Habang papunta rito, pinakinggan ko ang “PROJECT START.” Sa biyahe pauwi, baka hinaan ko muna ang musika para makapagkuwentuhan kami ng kaibigan ko tungkol sa mga tanawing nakita namin ngayong araw.