Maglakad sa Dakigaeri Gorge sa taglagas Asul na agos na lumalampas sa mga bato at mga dahong nagbabago ang kulay sa pampang

Habang naglalakad ako sa landas sa tabi ng ilog, nakita ko ang tubig sa pagitan ng mga puno. Pumunta kami ng kaibigan ko para pagmasdan ang mga dahong nagbabago ang kulay, pero natigil ako at napaharap sa ilog. Bumabangga sa bato ang tubig, nagiging puting bula, saka muling nagsasama sa iisang agos. Sa tuwing bahagya akong lumilipat ng puwesto, may ibang galaw akong napapansin. Sa sobrang tutok ko sa ilog, sandali ko pang nakalimutang pagmasdan ang mga puno.

Sa may unahan ng mga batong baitang, binalot ko ng dalawang kamay ang mga daliring nanlalamig. Kahit naka-coat ako, nanlalamig pa rin ang mga kamay ko kapag hindi ako gumagalaw. Sa harap ko, umaagos ang ilog na may bahid-asul, at sa dalisdis sa itaas nito, nagbabago na ang kulay ng mga dahon. Pagkatapos kong pagmasdan ang ilog, tumingala ako sa bundok at bumungad sa akin ang mga dahon ng taglagas sa buong tanaw. Dahil may tanawin sa itaas at sa ibaba, nakakatuwang palipat-lipat ang tingin ko sa bawat paghinto.

Sa di-kalayuan, huminto ang kaibigan ko at natawa: “Nakatitig ka pa rin sa ilog?” Sumagot ako na iba na naman ang galaw ng tubig kaysa kanina, pero natawa rin ako pagkasabi ko. Siyempre, hindi nananatiling pareho ang hugis ng umaagos na tubig. Gusto ko talagang pagmasdan ang tubig na sumasalpok sa mga bato; pati ang simpleng katotohanang iyon ay napansin ko.

Sabi nila, nagmula ang pangalang “Dakigaeri” sa napakakitid na daan sa bundok noong unang panahon. Kailangan nilang maghawakan at pumihit para makadaan sa isa’t isa. Pagkatapos kong makita ang ilog at matarik na dalisdis at marinig ang kuwento, biglang naging mas malinaw sa isip ko ang pangalan. Dati, cute lang pakinggan ang pangalan ng lugar na ito. Ngayon, pati ang mga taong naglakad sa daan noon ay naiisip ko na rin.

Mayroon ding tulay na Kami-no-Iwahashi at Talon ng Mikaeri sa Dakigaeri Gorge. Binibigkas daw na “mikaeri” ang pangalan ng talon, at napakaganda raw nito kaya paulit-ulit itong nililingon. Ngayong ilang beses na akong huminto para pagmasdan lang ang ilog, pakiramdam ko, naiintindihan ko kung bakit ganoon ang pangalan. Sabi ko sa kaibigan ko, sa susunod ay gusto ko ring pagmasdan nang mabuti ang talon.

Nang ihiwalay ko na ang mga kamay ko para magpatuloy, muli kong naramdaman ang hangin ng taglagas sa dulo ng mga daliri ko. Pagkatapos maglakad, sumagi sa isip ko ang Yama no Imo Nabe, pagkaing kilala sa distrito ng Tazawako. Nabalitaan kong kinakayod ang yam at hinuhubog na parang bola bago ilagay sa hot pot, kaya naisip ko na agad ang mainit na unang subo. Habang nakikinig sa lagaslas ng ilog, humakbang ako papunta sa susunod na batong baitang. Akala ko mga dahon lang ang makikita ko at uuwi na, pero pati ang agos, pinagmulan ng pangalan, at pagkaing gusto kong matikman ay naging bahagi ng alaalang dala ko mula sa lakad.