Taglagas sa Takaishi PA: Napahinto ako sa mga ilaw ng pabrika Gawing oras ng pagtanaw sa gabi ang pahinga sa biyahe sa Bayshore Line

Isang gabi ng Oktubre, huminto kami ng kaibigan kong babae sa Takaishi PA habang pauwi mula sa biyahe sa Bayshore Line. Ipinarada ko ang kotse at bumaba. Sa kabila ng bakod, hanay-hanay ang mga ilaw ng mga pabrika. Habang nagmamaneho kami, nakatingin ako sa unahan, kaya natutuwa akong dito ko sila mapagmamasdan nang paisa-isa.

Isinara ko ang zipper ng mapusyaw na lila kong jacket at tinahak ang berdeng daanang panglakad papunta sa panig ng mga pabrika. May pulang ilaw sa tuktok ng tore, at maliliit na ilaw na sumusunod sa mga tubo hanggang sa mataas na bahagi. Nang huminto ako at tumingala, mas malapit pala sa akin ang tanawin kaysa sa inaakala ko.

Itinuro ng kaibigan ko ang isang tubo. “Hanggang saan kaya ito umaabot?” Sinundan ko ng tingin ang liko nito, pero sa kalagitnaan, iba na pala ang tubong sinusundan ko. “Teka, nawala sa paningin ko yung unang tubo.” Habang magkasama naming hinahanap kung aling tubo ang una, napansin ko pati ang hagdan na hindi ko nakita kanina.

May puting singaw na umaakyat sa pagitan ng mga tore at dahan-dahang dumaraan sa harap ng mga ilaw. Kahit nakatayo ako sa iisang puwesto, unti-unting nag-iiba ang hitsura ng tanawin. Pinaglapit ko ang magkabilang harapan ng jacket ko at nagtagal pa nang kaunti para panoorin ang singaw na numinipis.

Pag-uwi ko, hihiwain ko na yung castella ng Ginso na pinili ko sa Takaishi kaninang araw. Iyon ang pinag-usapan namin ng kaibigan ko bago kami bumalik sa kotse. Bago umalis, pinili ko ang kantang “WANGAN -ZQQ LIMITER-”. Ngayon naman, hindi na mga tubo ang nasa isip ko; nakatuon na ako sa daang nasa unahan. Pati ang oras ng pagtanaw ko sa gabi ay naging bahagi na ng alaala ko sa biyahe sa Bayshore Line.