แวะ Takaishi PA ในฤดูใบไม้ร่วง แล้วหยุดมองแสงไฟโรงงาน เปลี่ยนเวลาพักระหว่างขับรถเลียบอ่าวให้เป็นช่วงชมวิวกลางคืน

คืนเดือนตุลาคม ฉันกับเพื่อนที่ชอบขับรถเหมือนกันแวะ Takaishi PA ตอนขับรถเลียบอ่าวขากลับ พอจอดรถเรียบร้อยแล้วก้าวลงมา ก็เห็นแสงไฟจากโรงงานเรียงรายอยู่หลังกำแพงรั้ว ตอนขับรถฉันมองถนนอยู่ตลอด พอมาถึงตรงนี้เลยได้ยืนมองทีละจุดอย่างเต็มตาเป็นครั้งแรก ดีใจจริง ๆ

ฉันรูดซิปเสื้อคลุมสีม่วงอ่อนให้ปิด แล้วเดินไปทางโรงงานตามทางเดินสีเขียว ไฟสีแดงบนยอดหอสูงกับแสงไฟเล็ก ๆ ที่ไล่ไปตามแนวท่อทอดยาวขึ้นไปสูงลิบ พอหยุดแล้วเงยหน้ามอง วิวอยู่ใกล้กว่าที่คิดไว้อีก

เพื่อนชี้ท่อเส้นหนึ่งแล้วถามว่า “ท่อนั้นต่อไปถึงไหนนะ” ฉันไล่สายตาตามท่อที่โค้งไป แต่เผลอมองเลยไปตามท่ออีกเส้นแทน “เดี๋ยวก่อน ฉันหาท่อเส้นแรกไม่เจอแล้ว” ระหว่างช่วยกันหาว่าเมื่อกี้ฉันมองท่อเส้นไหนอยู่ ฉันก็เห็นบันไดที่เมื่อกี้ยังไม่ทันสังเกตด้วย

ไอน้ำสีขาวลอยขึ้นมาระหว่างหอ แล้วเคลื่อนผ่านหน้าแสงไฟช้า ๆ ถึงจะยืนมองจากจุดเดิม ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไปทีละนิด ฉันยังยืนรวบเสื้อคลุมตรงอกไว้ด้วยสองมือ แล้วมองไอน้ำที่ค่อย ๆ บางลงต่ออีกหน่อย

ฉันคุยกับเพื่อนว่า กลับถึงบ้านแล้วเราจะหั่นคาสเทลลาของ Ginsō ที่ซื้อไว้ตอนเดินเล่นใน Takaishi ช่วงกลางวันกินกัน พอคุยกันเสร็จ เราก็กลับขึ้นรถ ฉันเลือกเพลง “WANGAN -ZQQ LIMITER-” ก่อนออกรถอีกครั้ง คราวนี้ใจก็หันจากท่อไปหาถนนที่ทอดยาวอยู่ข้างหน้าแทน เวลาที่ได้ชมวิวกลางคืนก็กลายเป็นอีกความทรงจำของทริปเลียบอ่าวด้วย