Magmaneho papunta sa mga guho ng Kastilyo ng Sumoto Mula sa paradahan sa gubat, tanaw ang dagat sa kabila ng mga pader na bato

Isang hapon sa maagang tag-araw, nagmaneho ako sa daang paakyat sa Mikuma-yama. Nakatutok ako sa daan habang hawak ang manibela, saka ako huminto sa paradahan sa tuktok. Pagbukas ko ng pinto, biglang nawala ang tunog ng makinang kanina ko lang naririnig. Mas malinaw ko nang naririnig ang ihip ng hanging dumaraan sa pagitan ng mga puno. Hindi naman kalayuan sa bayan, pero pakiramdam ko bigla akong napadpad sa gitna ng gubat.

Sa tabi ng kotse, inayos ko ang strap ng backpack at humarap sa daang tatahakin ko. Bukas pa ang jacket ko, at bahagya kong iniunat ang leeg para sumilip. Akala ko makikita ko agad ang kastilyo, pero mga puno at palumpong na nagsisilbing bakod lang ang tanaw rito. Dahil hindi ko pa makita ang kastilyo, lalo akong nasabik kung anong tanawin ang naghihintay sa dulo.

Yumapak ako sa pinong graba at nagsimulang maglakad papunta sa mga guho ng kastilyo. Pagpasok ko sa lilim ng mga puno, lumamig ang hanging dumampi sa pisngi ko. Kahit nakapag-park na ako, may kasunod pa palang ganitong kasarap na lakad. Nagpasya akong namnamin muna ang mga guho ngayon, nang hindi nagmamadaling bumalik.

Sa dulo ng malapad na hagdang-bato, naroon ang pangunahing bahagi ng kastilyo na napalilibutan ng mga pader na bato. Kusa akong napatingala sa dambuhalang mga batong magkakapatong. Iniisip ko tuloy, anong tanawin kaya ang nasilayan ng mga tao noon kaya nila piniling magtayo ng kastilyo rito? Mas bumilis nang kaunti ang mga hakbang ko papunta sa plataporma ng tore.

Pagtingala ko, bumungad ang bayan at dagat. Kakaalis ko lang sa kotse na iniwan ko sa gitna ng gubat, pero mula rito, abot-tanaw ko ang malawak na paligid. Hindi ko napigilang mapabulalas. Pagkatapos, wala na akong masabi. Habang pinagmamasdan ko ang hanay ng mga bahay sa pagitan ko at ng dagat, lalo kong naintindihan na nasa ibabaw mismo ng bayang tinitirhan ng mga tao ang kastilyong ito.

Ang gusali sa plataporma ng tore ay hindi eksaktong muling pagtatayo ng dating kastilyo; isa itong replika ng tore na itinayo bilang alaala, sabi nila. Napatingin muna ako sa kaibig-ibig nitong hugis, pero nang muli kong pagmasdan pati ang malalaking batong pader sa paligid, nakita ko ring malinaw na itinayo ang lugar na ito para ipagtanggol ang kastilyo. Akala ko gusali lang ang kukunan ko ng litrato, pero gusto ko na ring kuhanan ang hagdang-bato at mga pader.

Matapos libutin ang lugar, bumalik ako sa dinaanan ko. Pagbaba ko ng backpack sa tabi ng kotse, parang gumaan agad ang mga balikat ko. Ang dagat na hindi ko nakita noong paalis ako, malinaw na malinaw na sa isip ko ngayon kahit pumikit ako. Buti na lang nilakad ko ang daan mula sa paradahang iyon, kahit wala akong makita roon. Bago ko buksan ang pinto, muli pa akong napatingin sa daang papunta sa mga guho ng kastilyo.