Ōnaruto Bridge at Uzu-no-Michi Gumagalaw ang dagat sa kabila ng salaming sahig

Naglakbay ako sa Shikoku nang 1 linggo noong tag-araw. Mula sa Tokyo Port Ferry Terminal sa Ariake, sumakay ako sa ferry papuntang Tokushima kasama ang pulang kotse ko na puwedeng buksan ang bubong. Kinabukasan, sa hapon, bumaba ako sa Tokushima. Ikalawang araw ko ngayon, at pinakainaabangan kong maglakad sa loob ng Ōnaruto Bridge at sumilip sa mga puyo ng tubig mula sa salaming sahig.

Ayon sa gabay ng Uzu-no-Michi, lumalaki ang mga puyo ng tubig kapag high tide o low tide. Binuksan ko ang talaan ng oras ng high tide at low tide sa tinuluyan ko noong nakaraang gabi, at itinakda ko roon ang oras ng alis ko. Ipinark ko ang kotse sa paradahan ng Naruto Park. Mga 5 minutong lakad mula roon ang pasukan ng Uzu-no-Michi. Itinaas ko nang kaunti ang manggas ng denim jacket ko at naglakad sa daang ramdam ang lapit ng dagat. Sa itaas ko, lumitaw ang malaking biga ng Ōnaruto Bridge.

Akala ko, biyahe ito para pagmasdan ang tulay; ngayon, sa loob pala nito ako maglalakad. Pagpasok ko sa Uzu-no-Michi, humahaba sa unahan ang pasilyo, at tanaw ko ang dagat sa likod ng dingding na mala-lambat. Dumaraan sa mga siwang ang simoy mula sa dagat, at mula sa ibaba ay umaakyat ang lagaslas ng mga alon. Ibang-iba pala kapag naglalakad ako: kasabay ng mga hakbang ko ang pagbabago ng tanawin, hindi gaya kapag pinagmamasdan ko ang tulay mula sa kotse.

Pagkakita ko sa salaming sahig, kusang bumagal ang mga hakbang ko. Paglapit ko at pagyuko, dagat ang nasa ilalim mismo ng paa ko. Nasa 45m ang taas ng pasyalan mula sa ibabaw ng dagat. Akala ko, sa malayong tanawin ako magtutuon ng pansin, pero ang dagat na nasa mismong ilalim ko pala ang hindi ko maalis sa isip. Inilapat ko ang isang kamay sa may dibdib ng puting bestida ko at muling kumapit sa barandilya gamit ang kabila.

Sumandal ako sa barandilya para mas makita pa. Sa ibabaw ng dagat, paikot-ikot ang mga guhit ng bula. Ang bilog na hugis na kanina ko lang nakita ay naglalaho sa tuwing inaalis ko ang tingin, saka umiikot naman sa ibang bahagi. Sa sobrang pagsubaybay ko sa pagbabago, hindi ko agad napansin ang taong nasa likod ko; dali-dali akong umusog sa gilid ng pasilyo.

Huminto muna ako sa isa sa mga pahingahan, saka nagpatuloy sa dulo ng pasilyo. May kabuuang 4 na pahingahan. Nang maupo ako sa bangko, parang mas malapit na sa akin ang tunog ng mga alon sa kabila ng mala-lambat na dingding. Sa tuwing humihinto ako, naaalala kong nasa ibabaw ako ng dagat.

Ginagamit bilang pasyalan ang espasyo sa loob ng tulay. May ibinahaging kuwento ang staff sa gabay ng Uzu-no-Michi: inilaan daw noon ang bahaging ito para daanan ng Shinkansen. Dapat ay tren ang dumaraan dito; ngayon, ako ang naglalakad habang pinagmamasdan ang dagat. Nang maisip ko iyon, lalo kong naramdaman ang laki ng tulay sa haba ng pasilyong umaabot sa unahan.

Sa observation room sa pinakadulo, puwede kang maglakad paikot habang pinagmamasdan ang dagat. Dagat Seto sa isang panig, Karagatang Pasipiko naman sa kabila. Habang naglalakad ako sa tabi ng mga bintana, kapansin-pansing magkaiba pati ang kilos ng mga alon sa magkabilang panig ng iisang kipot. Kanina, puro nasa ilalim ko ang tinitingnan ko; dito, nakataas ang mukha ko habang dahan-dahan akong umiikot para damhin ang lawak ng dagat.

Bago umuwi, dumaan uli ako sa salaming sahig. Pareho pa rin ang lugar, pero nag-iba na ang anyo ng dagat kumpara kanina. Paglabas ko, dumaan din ako sa Edi, mga 3 minutong lakad mula sa Uzu-no-Michi. Isa itong interactive museum tungkol sa mga puyo ng tubig at sa tulay. Matapos kong ikutin ang mga exhibit at maalala ang mga puyo ng tubig na nasilayan ko sa ilalim ng sahig, parang nag-iba ang tingin ko sa mga hugis na naglalaho at muling umiikot.

Pagbalik ko sa kotse, naghanap ako ng makakainan para sa hapunan. Nakita ko ang Ajidokoro Arashi, na naghahain ng set meal na may lamang-dagat mula sa dagat malapit sa Naruto at sa Seto Inland Sea. Gusto kong tikman ang isdang galing sa dagat na minasdan ko ngayong araw, habang inaalala ang mga guhit ng bula. Pagkatapos kong i-save sa mapa ang lokasyon ng kainan, pinaandar ko ang makina.