Irabu Ōhashi Isang tag-araw na napangiti ako habang tumatawid sa dagat

Tanghali noon ng Hulyo, nagmamaneho ako ng pulang kotse na nabubuksan ang bubong sa Irabu Ōhashi. Nasa ibabaw ng dagat ang kalsada; sa dulo nito'y nandoon ang Isla ng Irabu. Hindi ito ang unang tulay na tinawiran ko, pero dito pa lang sa pagsisimula ng biyahe, kumakabog na ang dibdib ko. At ngayon, ako mismo ang nagmamaneho sa pagitan ng dalawang islang dati ko lang tinitingnan sa mapa.

Hawak ko ang manibela gamit ang dalawang kamay at nakatingin sa kalsada. Sa bawat ahon at lusong ng tulay, unti-unting nag-iiba ang tanaw sa unahan. Akala ko, kapag nagmamaneho sa ibabaw ng dagat, parang may kakaiba akong ginagawa. Pero naroon lang ako sa karaniwang pagmamaneho, kasama sa tanawing ito. Sobrang saya ko roon.

Napansin kong nakangiti pala ako, at napatawa ako nang bahagya. Wala naman akong kausap, pero heto ako, nakangiti nang ganito. Kung katabi ko ang kaibigan kong babae, baka sabihin niyang, “Nakangiti ka na naman; halata sa mukha mo ang saya.” Kahit sabihin niya iyon, parang hindi ko rin maitatago ngayon.

Ang Irabu Ōhashi ay tulay na 3,540m ang haba at nagdurugtong sa Miyakojima at Isla ng Irabu. Nabasa ko ang haba nito bago umalis, pero ibang-iba pala ang pakiramdam kapag ako na mismo ang nagmamaneho kaysa noong iniisip ko lang kung gaano ito kahaba. Hindi lang “Ang haba pala nito” ang naisip ko—masaya ako dahil tuloy pa ang sandaling ito. Nakatingin ako sa daan at bahagyang hinigpitan ang hawak sa manibela.

Iniisip ko rin kung ano ang gagawin ko pagdating sa isla. Mula sa Isla ng Irabu, puwede pa akong magmaneho papuntang Isla ng Shimoji, kaya may kasunod pa akong biyahe pagkatapos tumawid. Sabik na akong makarating, pero ayaw ko ring matapos ang pagmamaneho sa tulay na ito. Pareho ko talagang gusto, kaya medyo nagiging gahaman tuloy ako.

Pagkatawid ko, binalikan ko sa isip ang mga sandaling nagmamaneho ako sa ibabaw ng dagat. Wala namang malaking nangyari. Pero may mga lugar palang kaya kang pasayahin nang ganito sa simpleng pagmamaneho lang. Ang pinakamagandang alaala ko sa araw na ito ay ang mapatunayan iyon habang ako mismo ang nagmamaneho.