Daan Paikot sa Nita Tōge (Unzen) Pumunta ako para pagmasdan ang mga dahong nagbabago ang kulay tuwing taglagas, pero ipinagmalaki ko pala ang balat ng itlog

Papunta ako sa Nita Tōge sa Unzen nang hinigpitan ko ang hawak ko sa manibela. Nakakatuwang magpatuloy sa bawat kurba sa daang napapaligiran ng mga puno sa bundok. Habang nakatingin ako sa daan, inaabangan ko na ang pagkakataong bumaba sa kotse at namnamin ang mga dahon sa taglagas.

Pagkatapos magpahinga at pagmasdan ang bundok, nakita kong nagkakapatong ang mga puno sa buong dalisdis. Tumingin muna ako sa mga dahon sa malapit, saka sa kabundukang medyo malayo. Iba ito sa pagtanaw habang dumaraan sa kotse—ang saya na puwede kong tingnan ang gusto ko kahit gaano katagal.

Kasama sa pahinga ko ang itlog na pinasingaw sa bukal ng Unzen. Habang binabalatan ko iyon, mas maayos pala ang pagkakatanggal ng balat kaysa inaasahan ko, kaya napatigil ang kamay ko. Bakit ba ang saya-saya ng ganito? Nakangiti na ako bago ko pa man kainin.

Itinaas ko ang balat at muntik ko nang sabihing, “Tingnan mo!” Wala naman talaga akong kausap, pero gusto ko pa ring ipakita sa iba kung gaano kalinis ang pagkakatanggal ng balat. Napatawa ako sa sarili ko; pumunta ako rito para sa mga dahon, pero balat ng itlog na pala ang tinititigan ko.

Itinabi ko muna ang balat, saka ko kinain ang itlog. Pagkatapos ng unang kagat, tumingin ako sa bundok at unti-unting humupa ang tuwa ko sa pagkakabalat nito. Gustong-gusto ko ang sandaling magkasabay ang pagtanaw sa paligid at pagkain.

Pagkatapos kumain, nagtagal pa ako nang kaunti para pagmasdan ang mga dahon. Gusto kong tandaan ang tanawin ng bundok ngayon, pero malamang pati mukha ko habang itinataas ang balat ng itlog ay maaalala ko. Siguro, tatawanan ko ulit iyon kapag ikinuwento ko ang biyahe pag-uwi.