Bundok Rokkō at Royu Driveway Habang iniinit ko ang mga kamay, tanaw ko ang dagat sa kabila ng lungsod

Isang hapon ng Enero, tinahak ko ang Royu Driveway papuntang Higashi-Rokkō Viewpoint. Habang nakatingin ako sa daan at nakahawak sa manibela, iniisip ko kung gaano kalayo ang matatanaw ko pagdating. Masaya nang tahakin ang daan, tapos may oras pang namnamin ang tanawin pagdating. Kaya sabik na sabik akong makarating sa tanawan.

Ipinark ko ang pulang kotse at bumaba. Napakalamig ng hangin kaya napaangat ang mga balikat ko. Nakatayo ako sa tabi ng kotse, magkadikit ang mga kamay sa harap ng baba ko. Gusto ko lang painitin ang mga ito, pero nang tumingala ako, bumungad sa akin ang lungsod.

Lampas sa mga burol sa malapit, tuloy-tuloy ang lungsod hanggang sa malayo. Nang ibaling ko ang tingin ko sa dagat, napahinto ako sa lawak ng tanawing higit pa sa inaasahan ko. Akala ko, tanawin ng lungsod mula sa bundok ang makikita ko, pero abot hanggang Osaka Bay ang tanaw. Gusto kong sundan ng tingin ang dagat hanggang sa dulo, kaya nakalimutan kong paghiwalayin ang mga kamay kong magkadikit.

Napasabi ako ng, “Ang ganda,” saka ako sumulyap sa tabi ko. Mag-isa lang ako ngayon, pero parang may kinakausap ako. Natawa ako sa sarili ko: kanino ko ba sinabi iyon? Pero ganoon kaganda ang tanawin, kaya hindi ko napigilan. Kung kasama ko ang kaibigan kong mahilig ding magmaneho, sigurado akong sabay kaming titingin sa iisang direksiyon.

Gusto ko pang tumingin kaya ibinalik ko ang tingin mula sa mga burol sa malapit papunta sa lungsod at sa bay. Pagkababa ko ng kotse, iniisip ko lang na painitin ang mga kamay ko; ngayon, hindi ko na maalis ang tingin sa tanawing nasa malayo. Napaisip akong sulit ang pagmamaneho hanggang dito. May ganito palang sandaling naghihintay sa dulo ng daan.

Bago bumalik sa kotse, muli akong tumingin sa Osaka Bay. Pag-uwi ko, ikukuwento ko sa kaibigan ko na giniginaw ako at magkadikit ang mga kamay ko, pero nabihag ako ng tanawin. Gusto ko ring sabihin sa kanya na napabulalas pa ako ng “Ang ganda!” kahit mag-isa lang. Excited na ako sa susunod kong pagpunta rito, lalo na sa sandaling kakababa ko pa lang ng kotse at titingala ulit.