Tulay ng Eshima Ohashi Iba pala ang anyo ng kilalang ahon kapag tiningnan mula sa tagiliran

Habang nakadikit sa pisngi ko ang pampainit na pad, pinagmamasdan ko ang Tulay ng Eshima Ohashi. Ngayong araw, tanaw ko ang tulay mula sa tagiliran. Dahil kilala ko ito bilang Betabumi-zaka, napatitig ako at napaisip, “Ha? Ito ba talaga ang tulay?” Banayad na arko pala itong umaabot sa kabila ng tubig.

Dahan-dahan kong sinundan ng tingin ang tulay, mula sa dulo hanggang gitna. Hindi magtugma sa isip ko ang matarik na ahong nakita ko sa mga larawan at ang banayad na hugis na nasa harap ko ngayon. Pero nang maisip kong iisang tulay lang pala ito na nakikita mula sa ibang direksiyon, lalo akong natuwa sa pagkakaibang iyon. Ah, ganito pala kapag akala mo kilala mo na ang isang bagay.

Mainit ang pampainit na pad sa pisngi ko kaya napasingkit ako. Habang nakatanaw ako sa tulay, parang gumaan din ang pakiramdam ko. Hindi ko kailangang maghanda para akyatin ang ahon ngayon; nandito lang ako para pagmasdan ang tulay. Nakakapagpahinga pala ako sa harap ng Betabumi-zaka—medyo nakakatawa rin.

Kung ikukuwento ko ito sa kaibigan kong babae, baka asarin niya akong kinakabahan na agad ako bago ko pa makita ang ahon. Oo, baon na baon ko nga sa isip ang itsura nito sa mga larawan. Kahit ang tulay na mismo ang nasa harap ko, parang kinukumpara ko pa rin ang litrato sa isip ko sa nakikita ko. Muli kong inayos ang hawak ko sa pampainit na pad at pinagmasdan ulit ang mismong tulay.

Kapag tinitingnan ang tulay mula sa kabila ng tubig, mas malinaw kung paanong umaabot ito hanggang sa kabilang pampang. Mukhang ibang saya ang pagtawid dito sakay ng kotse kumpara sa pagmamasid lang dito mula sa labas. Daan ito para makarating sa pupuntahan ko, pero kahit pagmasdan lang ang tulay, ayoko nang umuwi.

Sa huling larawan, isinama ko ang kahabaan ng tulay na tanaw mula sa tagiliran. Gusto kong sabihin sa kaibigan ko, “Tingnan mo, ganito pala ang Betabumi-zaka mula sa tagiliran!” Naaalala ko pa ang init ng pampainit na pad sa pisngi ko at ang gulat ko nang muli kong pagmasdan ang tulay. Hindi na lang larawan ng ahon ang Eshima Ohashi sa alaala ko ngayong taglamig.