Shinminato Ōhashi Pagmasdan ang mga bundok na nababalutan ng niyebe at namnamin ang alimango

Ang pinakahihintay ko sa Shinminato ay ang tulay sa ibabaw ng dagat at ang pulang snow crab. Akala ko tulay ang pakay ko, pero nang hawakan ko ang mga paa ng alimango, iyon muna ang inatupag ko. Gusto kong subukang buksan nang maayos ang isang paa na ganito kalaki.

Hawak ko ang gunting at matagal kong pinagmasdan kung saan dapat magsimula. Sayang kung pati laman sa loob ay magupit. Bahagya kong binago ang puwesto nito para makita ang dugtungan ng matigas nitong shell, saka ko muling inilapat doon ang gunting. Nang mapansin ko, nakatikom na pala ang bibig ko.

Kung nakikita ako ng kaibigan kong babae, baka pagtawanan niya ako dahil seryoso na agad ako bago pa kumain. Pero gusto ko sanang mailabas nang buo ang malaking laman. Nang bumuka ang shell at nasilayan ko iyon, napabulalas ako. Lalo akong natuwa dahil kanina pa ako nag-aalinlangan.

Matapos ang isang subo, tumingala ako at nakita ko ang tore ng Shinminato Ōhashi. Sa likod nito, sunod-sunod ang mga bundok na nababalutan ng niyebe. Muntik na akong makuntento sa alimango lang, pero nagpunta rin ako para makita ang tanawing ito. Pansamantala kong ipinahinga ang mga kamay ko at dahan-dahang minasdan ang dagat hanggang sa kabila.

May daanan din daw sa bandang ilalim ng tulay na puwedeng tawirin nang naglalakad. Kapag nagmaneho ka sa tulay, tiyak na iba ang mapapansin mo kaysa kapag naglakad ka rito. Sa susunod, gusto kong maglaan talaga ng oras para namnamin ang tanawin ng tulay.

Pagkatapos kumain, pumili ako ng mga larawang ipapadala ko sa kaibigan ko. Katabi ng larawan ng tulay ang kuha ng laman ng alimango na maayos kong nailabas. Gusto kong ipakita ang pagsisikap ko, kaya ipinadala ko pareho. Tuwing naaalala ko ang taglamig sa Shinminato, sabay na bumabalik sa isip ko ang tanawin at lasa.