Paglibot sa Talon ng Shōmyō Damhin ang tunog at wisik ng dalawang talon sa panahon ng tunaw na niyebe

Sa tanghali ng huling bahagi ng Mayo, ipinarada ko ang pulang kotse sa Paradahan ng Shōmyō-daira at nagsimula akong maglakad sa daanang papunta sa talon. Mga 30 minuto ang paakyat na lakad sa tabi ng ilog. Palakas nang palakas ang tunog ng tubig mula sa dulo ng daan, kaya bago ko pa makita ang tanawin, alam ko nang malapit na ang talon.

Pagdating ko sa tanawan, nakita kong bumubuhos ang puting tubig sa batuhang pader sa tapat ko. Nasa kaliwa ang Talon ng Shōmyō; sa kanan naman, ang Talon ng Hannoki, na mas mataas at mas makitid. Sinundan ko ng tingin ang dalawang agos hanggang sa magsanib sa ibaba, at hindi ko namalayang nakabuka na ang bibig ko. Nasa harap ko mismo ang tanawing dati ko lang nakikita sa litrato, kasabay ng napakalakas na dagundong ng tubig.

Sinasabing 350m ang bagsak ng Talon ng Shōmyō; bumabagsak ito sa apat na baitang, sumusunod sa mga patong ng bato. Ang Talon ng Hannoki sa kanan ay lumilitaw tuwing tagsibol, kapag maraming tubig mula sa tunaw na niyebe ang umaagos. Habang pinagmamasdan ko ang natitirang niyebe sa lambak noong Mayo, naisip ko kung paanong ang tubig mula sa bundok ang nagiging dalawang agos na ito.

Tumama sa pisngi ko ang wisik. Mas ramdam ko rito ang lamig kaysa noong naglalakad ako. Hinawakan ko ang harap ng amerikana ko gamit ang dalawang kamay at tumingala mula sa loob ng kahoy na bakod. Napalilibutan ng bagong sibol na mga dahon ang batuhang pader, at kumakalat sa paligid ang puting wisik. Sa lakas ng tubig na dama ko roon, napahinto ako.

May kuwento rin daw na nagmula ang pangalang Shōmyō sa tunog ng tubig na parang pag-awit ng mga sutra. Kanina, nakatuon ang pansin ko sa laki ng talon, pero ngayon pinakinggan ko na rin nang mabuti ang tunog nito. Habang tahimik akong nakatayo sa loob ng kahoy na bakod, para bang pumupuno sa buong lambak ang dagundong ng tubig.

Mas magaan ang mga hakbang ko pauwi, at tuwing umiihip ang hangin mula sa ilog, naaalala ko ang wisik na tumama sa akin kanina. Kapag nakabalik na ako sa kotse, gusto ko namang maghanap ng Tateyama Korokke sa paanan ng bundok. Kilala itong pagkaing gawa sa lokal na uring gabi na Yamato, kaya lalo akong nasabik na dumaan doon matapos maglakad.