Pagmamaneho sa Ōdaigahara Driveway Sa dulo, hinigpitan ko ang strap ng backpack bago tumuloy sa gubat sa taglagas

Mula sa Nasyonal na Ruta 169, lumiko ako sa daang paakyat sa Ōdaigahara. Habang paakyat ang daan mula sa tabi ng sapa patungo sa gulod, lalo kong dama na nasa kabundukan na ako. Nakatutok sa daan ang tingin ko at hawak ko ang manibela habang iniisip kong makalanghap ng hangin sa labas pagdating sa paradahan. Ang paglalakad sa kabundukan sa kalagitnaan ng Oktubre ang inaabangan ko ngayong araw.

Nang iparada ko ang kotse sa dulo, nakita ko rin sa paligid ng kahoy na gusali ang mga punong nagkukulay na sa taglagas. Pagbukas ko ng pinto, sinalubong ng malamig na hangin ang pisngi ko. Buti na lang nagsuot ako ng jacket. Pagkababa ko pa lang ng kotse, nag-iba na agad ang pakiramdam ko; kahit hindi pa ako nakalalakad, gusto ko nang tumuloy sa gubat.

Hinila ko nang sabay ang magkabilang strap ng backpack para sumakto ito sa likod ko. Karaniwan, naglilibot ako sakay ng kotse, pero ngayong araw, maglalakad ako para makita ang nasa bandang unahan. Natawa ako nang mapansing tinitiyak ko pa sa paradahan kung maayos ang pagkakatali ng sintas ng sapatos ko. Kapag may inaabangan ako, pati maliliit na paghahanda bago umalis, pinag-iigihan ko.

Pagpasok ko sa gubat ng Higashi-Ōdai, nag-iba ang tunog ng mga hakbang ko. Huminto ako sa pagitan ng mga puno at tumingala. Mula sa paradahan, hanay lang ng mga puno ang tanaw ko; ngayon, nasa harapan ko na mismo ang mga sanga at dahon. Napapansin ko ang maliliit na detalye na hindi ko makita habang nagmamaneho, kaya kusa ring bumagal ang lakad ko.

Mula sa tanawan sa Hidegatake, makikita raw ang kabundukan ng Ōmine at Ōdai, pati ang Dagat Kumanonada. Kapag iniisip ko ang tanawing naghihintay sa bandang dulo, nagiging bahagi na rin ng saya ang paglalakad sa gubat papunta roon. Habang iniisip ko kung hanggang saan ang lalakarin ko ngayon, pinagmasdan ko rin isa-isa ang mga punong nasa harapan ko.

Pagbalik ko sa paradahan, parang ang tagal na mula nang higpitan ko ang mga strap sa lugar na iyon kaninang umaga. Kahit iyon pa rin ang gusaling nakita ko pagdating, nakakagaan ng loob na makita itong muli matapos maglakad sa gubat. Pagkaupo ko sa kotse, nagpakawala ako ng malalim na hininga. Unti-unting bumalik ang pananabik kong magmaneho ulit papunta sa bundok na ito.