Shizuoka City, Prepektura ng Shizuoka • paligid ng tuktok ng Nihondaira
Nihondaira Pahinga sa tuktok habang hawak ko sa magkabilang kamay ang insulated na mug
Noong tanaw ko ang Mount Fuji sa pagitan ng mga sanga ng sakura, hindi ko maalis ang tingin kahit nailabas ko na ang phone ko. Kapag nagpapalit ang panahon, naglalakad ako sa pasilyo ng tanawan o pumipili ng mga larawan. Bago pa ako umalis, inaabangan ko na kung paano ko gugugulin ang oras ko sa tuktok.
Sakura sa tagsibol, pamamasyal sa tag-araw, pagpili ng larawan sa taglagas, at tsaa sa taglamig. Piliin ang panahong gusto mo at silipin kung paano ko ginugugol ang oras ko sa tuktok.
TagsibolHuling bahagi ng Marso hanggang unang bahagi ng Abril, maaraw na umaga habang namumulaklak ang sakura
Akala ko kukuha ako ng litrato, pero napatingala na lang ako sa sakura
Nagmaneho ako ng pulang kotse na nabubuksan ang bubong mula Ariake papuntang Nihondaira para makita ang namumulaklak na sakura. Narinig kong maganda ring tanawin ng sakura ang kahabaan ng Nihondaira Parkway, kaya hindi mawala sa isip ko ang mga bulaklak sa gilid ng daan habang paakyat. Pero habang hawak ko ang manibela, nakatingin ako sa daan at maingat kong dinaanan ang bawat kurba. Ipinark ko ang kotse sa paradahang kasya ang 200 ordinaryong kotse sa tuktok. Paglabas ko, marahang dumampi sa pisngi ko ang banayad na hangin ng umaga sa tagsibol. Pagsara ko ng pinto, tanaw ko na ang mga sanga ng sakura sa may plaza, kaya bumilis ang hakbang ko.
Pagdating ko sa plaza sa tuktok, nakita kong nakalatag sa ibabaw ko ang mga sanga ng sakura at napatingala ako. Tanaw din sa pagitan ng mga ito ang Mount Fuji. Pumunta ako roon para makita ang mga bulaklak, pero nang makita kong kasama rin sa tanawin ang bundok, napahinto ako. “Ha, ganito pala kalawak ang tanawin rito!”
Inilabas ko ang phone ko para kunan ng litrato, pero hawak ko lang iyon at hindi pa kumukuha. Sinundan ko muna ng tingin ang mga sanga hanggang dulo bago tumingin sa screen. Hawak ko ang phone sa kamay na nakalabas sa manggas ng cardigan, at saglit pa akong nakatingala.
Habang tanaw ko ang malayo sa pagitan ng mga sanga, nakita kong magkakapatong ang mga bundok sa harap ng Mount Fuji, at sa ibaba naman ay ang lungsod at daungan. Akala ko mga bulaklak lang ang titingnan ko, hindi ko inakalang ganito karami ang makikita sa likuran ng mga ito. Sinundan ko ng tingin ang hugis ng daungan sa malayo, saka muling napatingin sa sakura.
May mga 400 punong sakurang Somei Yoshino raw sa Nihondaira. Namumulaklak ang mga ito mula huling bahagi ng Marso hanggang unang bahagi ng Abril; magagandang puntahan para sa sakura ang plaza sa tuktok at ang Kunōzan Byōbūdani. Habang naglalakad ako sa plaza, saanman ako tumingin, may mga bulaklak sa dulo ng mga sanga. Hindi ko namalayang halos sumakit na ang leeg ko sa kakatingala. May mga talulot ding nakakalat sa paanan ko; habang umiiwas akong makatapak sa mga iyon, unti-unting umikli ang mga hakbang ko.
Ayon sa alamat, minasdan ni Yamato Takeru ang paligid mula rito sa lahat ng direksiyon; sinasabing dito nagmula ang pangalang Nihondaira. Naalala ko ang kuwentong iyon at marahan akong umikot nang isang beses. Nagsimula ako sa pagtingin sa Mount Fuji sa likod ng sakura, saka dahan-dahang umikot. Sunod-sunod kong nakita ang lungsod at daungan sa ibaba, pati ang mga hanay ng bundok sa malayo. May tanawin sa bawat panig, kaya napalingon ako sa paligid at napatango nang mag-isa.
Matapos namnamin ang sakura, pumasok ako sa Yume Terrace at tiningnan ang eksibit sa unang palapag. Ipinakikilala roon ang kasaysayan, kultura at heograpiya ng Nihondaira. Napahinto ako sa bahagi tungkol sa heograpiya, at ilang ulit kong naisip ang magkakapatong na bundok na nakita ko kanina habang umiikot. Sabi nila, kahoy mula sa Prepektura ng Shizuoka ang ginamit sa gusaling ito. Paglabas ko, lumingon ako sa gusali at sinubukang alamin kung saang bahagi ginamit ang kahoy.
Bumalik ako sa plaza at sa wakas ay itinapat ang phone ko. Isinama ko sa itaas ng kuha ang mga sanga ng sakura, ang Mount Fuji sa likuran ng mga ito, at ang lungsod at daungan sa ibaba. Dahil umikot na ako at nakita ang tanawin sa lahat ng direksiyon, hindi na ako nag-alinlangan kung ano ang isasama sa kuha. Pagkuha ko ng isang litrato, nakita kong nandoon mismo ang tanawing nagpahinto sa akin noong una. Bahagya akong tumango nang mag-isa.
Tag-arawHulyo–Agosto, umaga matapos mamasyal sa tanawan
Mas kaunti pala ang niyebe sa Mount Fuji kaysa inaakala ko
Nag-day trip ako mula Ariake papuntang Nihondaira noong tag-araw. Paglabas ko sa Nihondaira-Kunōzan Smart IC sa Tōmei Expressway, mga 20 minuto pa ang biyahe papunta sa tuktok. Paakyat ako sa mga kurba sa pagitan ng mga puno nang nakabukas ang bubong. Sa bawat liko ng manibela, agad na pumipihit sa gusto kong direksiyon ang unahan ng kotse, at sapat na iyon para sumaya ako. Umaga pa lang ng tag-araw, pero habang paakyat ako, mas presko ang hanging dumaraan sa batok ko. Unti-unti kong dinidiinan ang silinyador paglabas sa bawat kurba at tuluy-tuloy akong umakyat hanggang sa paradahan sa tuktok.
Ipinark ko ang kotse sa paradahang may lilim ng mga dahon at kinuha ang bote ng tubig sa shoulder bag ko habang nakatayo sa tabi ng pulang kotse na nabubuksan ang bubong. Pagkatapos ng isang lagok, napawi ang uhaw ko at gusto ko nang maglakad agad. Ibinalik ko ang bote sa bag at nagtungo sa Yume Terrace.
Mula sa tanawan sa ikatlong palapag, matatanaw ang Mount Fuji, Suruga Bay, Shizuoka City, Izu Peninsula at iba pa. Nagulat ako nang makita ko ang Mount Fuji; sanay kasi akong makita sa mga litrato ang tuktok nitong nababalutan ng niyebe. Mas kaunti ang niyebe rito tuwing tag-araw, kaya lantad ang dalisdis ng bundok. Para itong ibang bundok kumpara noong tagsibol ako pumunta. Ilang beses akong lumipat ng puwesto para ikumpara ang hugis ng mga tagaytay at ang mga bundok na magkakapatong sa harapan.
Sa bandang Shizuoka City, malawak na nakalatag ang lungsod sa ibaba, at muli kong naisip kung gaano kataas ang inakyatan ko. Manipis na mga guhit na lang ang mga kalsada sa lungsod; sa isa sa mga iyon ako dumaan kaninang umaga. Inilipat ko ang tingin ko sa Suruga Bay. Nakaunat sa kabilang panig ng dagat ang Izu Peninsula. Unti-unting naglalaho sa tagpuan ng dagat at langit ang dulo ng peninsula, kaya pinagmasdan ko iyon nang mabuti para malaman kung hanggang saan ang lupa. Tuwang-tuwa ako na sabay kong matatanaw ang bundok at dagat, kaya ang tagal bago ako nakaalis.
Pagkatapos tingnan ang ikatlong palapag, lumabas din ako sa pasilyo sa tanawan. Matindi ang sikat ng araw sa labas, pero mahangin sa matataas na bahagi. Habang naglalakad ako, mabilis na napawi ang pawis sa noo ko. Mula sa mga punong nasa ibaba, biglang rumagasa ang huni ng mga cicada. Napahinto ako—oo nga pala, nasa bundok ako sa tag-araw. Akala ko kapareho lang ng kanina ang tanawin, pero habang hinahampas ako ng hangin, parang mas malapit ang dagat. Itinaas ko ang kamay para harangan ang sikat ng araw at naglakad pa nang kaunti.
Matapos maglakad nang isang ikot sa pasilyo, nagtungo ako sa istasyon ng Nihondaira Ropeway, 3 minuto mula sa Yume Terrace. Pagbalik ko, mas matindi na ang sikat ng araw. Pinili ko ang lilim ng mga puno habang naglalakad pabalik sa paradahan. Sa bawat paglipat ko mula sa isang lilim patungo sa kasunod, dama ko kung paano nagbabago ang init ng araw sa batok ko.
Pagbalik ko sa kotse, umandar ulit ako nang nakabukas ang bubong. Maingat kong pinagpalit-palit ang preno at silinyador at dinaanan nang paisa-isa ang mga kurba pababa. Sa tuwing natatapos ang isang kurba, dumadampi sa pisngi ko ang hangin mula sa bundok at unti-unting humuhupa ang init na dulot ng sikat ng araw sa pasilyo. Tōmei Expressway na lang, tapos uuwi na ako sa Ariake.
TaglagasUnang bahagi ng Oktubre, hapon na malumanay ang sikat ng araw
Pinili ko sa tabi ng kotse ang larawang ipapadala ko sa kaibigan ko
Noong unang bahagi ng Oktubre, bumiyahe ako mula Ariake papuntang Nihondaira para sa day trip. Kinahapunan, ipinark ko ang kotse sa paradahan sa tuktok at naglakad sa pasilyo sa labas ng Yume Terrace. Malambot ang sikat ng araw noon, at kahit saan ako tumingin, magandang kuhanan ang Mount Fuji, ang mga bundok sa harapan nito at ang lungsod sa ibaba. Naglakad ako, huminto para kumuha ng litrato, umusad nang kaunti at huminto ulit. Nang mamalayan ko, tambak na ang magkakahawig kong kuha.
Binuksan ko ang phone sa tabi ng nakaparada kong kotse para balikan ang mga litratong kinunan ko sa pasilyo. Hawak ko iyon gamit ang dalawang kamay habang nakatingin sa screen. Gusto ko ring ipadala ang tanawin ng Mount Fuji sa kaibigan kong babae na mahilig ding magmaneho, pero hindi ako makapili kung aling larawan ang isesend. Ipinadudulas ko ang daliri sa screen, pabalik-balik sa iisang bahagi nang ilang ulit.
Gusto ko rin ang mga kuhang malaki ang bahagi ng bundok. Pero ngayong araw, bumabalik ang daliri ko sa larawang kasama pati ang mga bundok sa harapan at ang lungsod. Gusto kong ipakita sa kaibigan ko kung gaano kalawak ang tanawing nakita ko mismo. Binuksan ko ang larawang mas malawak ang kuha at napangiti ako. Ito na kaya ang pipiliin ko?
Pagtingala ko, nakita ko sa kabila ng gusali ang Mount Fuji na kanina ko pa tinitingnan. Luntian pa rin ang mga puno, at sarap mamalagi sa hapon nang nakasuot ng cardigan. Nanghihinayang akong umuwi pagkatapos lang tumingin sa mga larawan, kaya ibinaba ko ang phone at minasdan ang tanawin na para bang inihahambing ko ito sa nasa screen.
Pagkasend ko ng napiling litrato, agad nagreply ang kaibigan ko: “Nihondaira na nga ang kinilala bilang Japan Night View Heritage, tapos puro kuha lang sa araw ang iuuwi mo?” Ngayon ko lang iyon narinig, kaya agad ko iyong hinanap at nakita kong kinilala nga ang Nihondaira bilang Japan Night View Heritage. Alam kong inaasar lang niya ako, pero ngayong alam ko na, hindi ako makakauwi nang hindi iyon nakikita. Seryoso akong sumagot: “Maghihintay ako hanggang dumilim at titingnan ko mismo.” Agad siyang nagreply ulit: “Mabuti naman at nakinig ka.”
Habang naghihintay dumilim, dumaan ako sa tea room sa ikalawang palapag ng Yume Terrace. Nasa menu ang Nihondaira sencha, hojicha at wakōcha. Hindi ako makapili ng iisa kaya pinili ko ang tasting set para matikman nang sabay ang 3 uri ng tsaa ng Shizuoka. Dahan-dahan kong tinikman ang bawat isa. Iba-iba ang amoy at lasa ng mga iyon, at gaya noong namimili ako ng larawan, hindi ko mapili kung alin ang pinakagusto ko.
Paglabas ko sa tea room, nagsisimula nang lumubog ang araw. Lumamig nang kaunti ang hangin kaya pinagtagpo ko ang harapan ng cardigan ko. Libre raw ang pasilyo sa labas ng tanawan at bukas ito buong araw. Habang naghihintay ako roon, isa-isang nagningning ang mga ilaw sa lungsod ng Shizuoka. Nanatili ako roon at pinanood kung paanong unti-unting naging tanawin sa gabi ang mismong tanawing kinunan ko ng napakaraming litrato noong araw.
Isang litrato lang ng lungsod sa gabi ang kinunan ko at ipinadala sa kaibigan ko. Kanina, ang tagal kong nag-alinlangan; pero nang kuhanan ko ito, alam ko agad na ito ang dapat kong ipadala. Sa screen ng usapan namin sa phone, magkatabi ang kuha ko noong araw at ang litrato sa gabi. Iisang lugar iyon, pero parang dalawang magkaibang tanawin. “O, sabi ko sa’yo,” iyon lang ang sagot niya. Medyo nakakaasar, pero wala akong maisagot. Napatawa ako nang mahina habang nakatingin sa screen. Mas natagalan ako roon kaysa sa plano, pero sa madilim na daan pababa ng bundok, nakatingin ako sa abot ng mga headlight, mahigpit ang hawak sa manibela, at isa-isang dinaanan ang mga kurba.
TaglamigMaaraw na umaga sa taglamig
Hinanap ko sa pasilyo ang Shimizu Port at Southern Alps
Sa maaraw na umaga ng taglamig, bumiyahe ako mula Ariake papuntang Nihondaira para makita ang Mount Fuji na nababalutan ng niyebe. Umakyat ako sa tuktok nang nakabukas ang bubong. Dumaraan ang malamig na hangin sa paligid ng tainga ko, pero pinapainit naman ng sikat ng araw ang mga balikat ko kaya hindi pala kasing lamig ng inaakala ko. Pagdating ko sa paradahan sa tuktok at pagpatay ko sa makina, biglang tumahimik ang paligid. Hangin na lang ang naririnig ko.
Tumayo ako sa tabi ng kotse, suot ang down coat at hawak nang dalawang kamay ang insulated na mug. Lilang niniting na bestida ang nasa ilalim ng puting coat. Uminom ako ng isang lagok ng Nihondaira sencha na inihanda ko sa bahay, saka ko isinara ang takip at inilagay ang mug sa driver’s seat. Sumisilip sa likod ng mababang gusali ang tuktok ng bundok na nababalutan ng niyebe.
Papunta ako sa pasilyo sa tanawan ng Yume Terrace nang mapansin kong mahahaba ang anino ng mga sanga ng punong nalagas na ang mga dahon sa sementadong daan. Dahil wala nang mga dahon, malinaw na nakikita sa lupa pati ang maninipis na dulo ng mga sanga. Yumukyok ako at sinundan ng tingin ang dulo ng anino. Sinubukan kong lumakad nang paisa-isang hakbang para hindi matapakan ang mga anino, pero napakaraming sanga kaya sumuko rin ako sa kalagitnaan. Sa tag-araw, malamang mapupuno ng anino ng mga dahon ang lugar na ito; sa taglamig naman, litaw na litaw ang hugis ng mga sanga.
Paglabas ko sa pasilyo, mas malamig ang hangin kaysa sa paradahan kaya hinapit ko ang kuwelyo ng down coat ko. Mas sariwa ang hangin doon, at parang mas litaw ang hugis ng Mount Fuji kaysa kanina.
Tanaw raw mula sa Nihondaira ang Shimizu Port at pati ang Southern Alps. Dahan-dahan akong naglakad sa pasilyo habang hinahanap ang mga iyon, at nakita ko sa ibaba ang bahagi ng daungan. Nakasisilaw ang sikat ng araw sa dagat kaya pinikit ko nang bahagya ang mga mata ko habang pinagmamasdan ang daungan. Inihambing ko ang hugis nito sa mapa sa phone ko at sinubukang hanapin kung saang banda ang mga pantalan.
Sa kabilang direksiyon mula sa Mount Fuji, malayo at tuluy-tuloy ang hanay ng mga bundok sa Southern Alps. Hindi tulad ng nag-iisang napakataas na Mount Fuji, sunod-sunod ang mga tuktok ng mga iyon, at hindi ko masundan ng tingin kung saan nagtatapos ang hanay. Mount Fuji lang ang sadya kong puntahan, pero sa tuwing may nakikita akong tuktok, gusto ko agad ituro iyon at ang nasa kabila pa. Dapat may pangalan ang bawat tuktok, pero hindi ko alam kung alin ang alin. Naisip kong hahanapin ko iyon sa mapa pag-uwi, kaya inalala ko ang posisyon ng pinakamataas tingnan na tuktok ayon sa direksiyon nito mula sa Mount Fuji.
Gusto kong maisama sa isang kuha ang Mount Fuji at Southern Alps, kaya kinunan ko sila ng panorama habang iginagalaw ko nang pahalang ang phone ko. Nang tingnan ko ang screen, bahagyang humaba nang pahalang ang Mount Fuji sa dugtungan ng larawan at napatawa ako. Nag-isip akong kunan ulit, pero parang naiwan din sa kuha ang pagmamadali ng kamay ko, kaya hindi ko binura ang larawang iyon.
Pagbalik ko sa kotse, mas mataas na ang araw at mas maikli na ang anino ng mga sanga na kanina'y mahaba. Paliit na rin ngayon ang anino ng puno sa paradahan at nakapalibot na lang ito sa puno. Nakakatuwang makita sa haba ng anino kung gaano na katagal ako sa pasilyo.
Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.
Isang kuha sa biyahe4 larawan
-
Shizuoka City, Prepektura ng Shizuoka • paligid ng tuktok ng Nihondaira · Tagsibol
-
Shizuoka City, Prepektura ng Shizuoka • paligid ng tuktok ng Nihondaira · Tag-araw
-
Shizuoka City, Prepektura ng Shizuoka • paligid ng tuktok ng Nihondaira · Taglagas
-
Shizuoka City, Prepektura ng Shizuoka • paligid ng tuktok ng Nihondaira · Taglamig
Pagkaing gusto kong tikman sa biyaheng ito
Nihondaira sencha
Tsaa ito ng Shizuoka na matitikman din sa tea room ng Yume Terrace. Gusto kong namnamin nang dahan-dahan ang bango ng mainit na sencha habang pinagmamasdan ang tanawin sa taglamig.
Mga tanawin dito
Salit-salitang tikman ang tsaa at pagmasdan ang Mount Fuji
Tikman ang mainit na sencha, saka tumingala sa tuktok ng bundok na nababalutan ng niyebe. Gusto kong bumalik sa Nihondaira tuwing taglamig para magpahinga nang ganito.
Malawak na tanawin mula sa Yume Terrace
Sa palapag na may tanawan, matatanaw ang Mount Fuji, Suruga Bay, Shizuoka City at iba pa. Ilang beses akong nagpalit ng puwesto para pagmasdan ang Mount Fuji at ang mga bundok na magkakapatong sa harapan nito.
Mga lakad-lakad sa paligid ng tuktok
Paligid ng tuktok ng Nihondaira
- Yume Terrace hanggang Nihondaira Ropeway
- 3 minutong lakad
- Taas ng burol
- mga 300 m
Oras ng paglalakad mula Yume Terrace hanggang Nihondaira Ropeway. Pagkatapos namnamin ang tanawin, puwede ka ring mamasyal sa paligid ng tuktok.
Pagdating sa Nihondaira, iparada ang kotse at maglakad sa paligid ng tuktok. Habang naglalakad sa pagitan ng Yume Terrace at ropeway, gusto kong mamili ng susunod na tanawin.
Iba pang artikulo tungkol sa mga lugar
Kung nagustuhan mo ang artikulong ito, tingnan mo rin ang mga ito. Ilang ulit ko nang binalikan ang bawat lugar sa iba't ibang panahon.
