Mga ilaw ng Chichibu sa kabila ng mga sakura Sa gabi ng Abril, isang tanaw sa tuktok ng bundok na gugustuhin mong pagmasdan habang nakababa ang kamera.

Pagkatapos kong kumain ng soba sa Chichibu, nagtungo kami ng kaibigan kong babae sa Liwasan ng Minoyama. Napag-usapan naming gusto naming makita kapwa ang tanawin sa gabi at ang mga sakura, kaya ilang ulit kong tiningnan ang baterya ng kamera bago pa man kami umalis. Inakyat namin ang daang mula sa Minoyama Iriguchi hanggang sa tuktok. Nang iparada namin ang kotse at bumaba, malamig-lamig ang hangin kaya gusto kong hilahin pataas ang kuwelyo ng coat ko. Mas tahimik ang gabing iyon kaysa sa maghapon ko sa bayan.

Nang tumingala ako sa may tanawan, nakita ko ang maraming maliliit na ilaw sa pagitan ng mga sanga ng sakura. Nang maglakad pa ako nang kaunti, nakita ko na napalilibutan ng mga bundok ang bayan ng Chichibu. Nasa harap ko ang mga bulaklak, at malayo sa ibaba ang bayan. Nakakatuwang pagmasdan ang layo sa pagitan ng mga iyon; salit-salitan kong tiningnan ang mga bulaklak at ang bayan kaya hindi ko maitaas-itaas ang kamera.

Inilabas ko ang mga daliri ko mula sa manggas ng puting coat at sa wakas ay nakakuha rin ako ng isang litrato. Nang tingnan ko ang screen, nagbabago ang dating ng tanawin sa gabi depende sa kung gaano karaming sanga ng bulaklak ang isasama sa kuha. Kumaway sa akin ang kaibigan ko mula sa medyo malayong puwesto kaya lumapit ako sa kanya. Lumitaw ang mga ilaw na natatakpan kanina ng mga sanga, at naisip ko: kahit sa iisang tanawan, iba-iba ang tanawin depende sa puwesto mo.

Tuwing may nakikita akong puwestong gusto kong kuhanan ng litrato, humihinto ako. Pero maya-maya, ibinaba ko na ang kamera sa dibdib ko. Habang tinitingnan ko ang mga kuha, niyuyugyog ng hangin ang mga sanga. Madilim ang bahaging nagsasalubong ang mga talulot, at sa pagitan ng mga ito ay tanaw ang mga ilaw ng bayan. Habang pinagmamasdan ko ang mumunting pagbabagong iyon, mas nanaig ang kagustuhan kong namnamin ang tanawin dito kaysa kumuha pa ng isa pang litrato.

Bago umalis, minsan pa naming pinagmasdan ng kaibigan ko ang bayan mula sa tanawan. May koneksiyon pala sa mga ilaw na iyon ang sobang kinain ko sa maghapon at ang kalsadang dinaanan namin sakay ng kotse. Pagbaba namin ng bundok, babalik na sa karaniwan ang laki ng bayan sa paningin ko, pero gusto kong tandaan ang hugis nito mula sa itaas. Iniligpit ko ang kamera, ibinalik ang mga kamay ko sa loob ng mga manggas ng coat, at minsan pang tumingin sa likod ng mga sanga ng sakura.