Tumatawid sa kagubatan sa taglagas ang mahabang tulay Magkape muna tayo, hawak ang tasa habang pinagmamasdan ang mga dahong naninilaw sa Mikuni-tōge

Isang umaga ng taglagas, nagmaneho ako sa National Route 273 papunta sa Mikuni-tōge. Ipinark ko ang kotse at tiningnan ang tanawin: umaabot nang malayo ang Matsumi-Ōhashi sa gitna ng gubat. Iba ang tanaw dito kaysa noong nasa ibabaw ako ng tulay at nakatingin sa daan; mula rito, kita pati ang kurba nito. Sa pagitan ng mga punong nagkukulay-taglagas, kita pa rin ang madidilim na berdeng conifer. Gusto kong pagmasdan nang matagal ang lambak sa harap ko.

Humigit-kumulang 330 m ang haba ng Matsumi-Ōhashi, isang pulang tulay na arko. Sinundan ng tingin ko ang kurba: lumilitaw ang tulay sa likod ng mga punong nasa unahan ko, at nagpapatuloy ito papasok sa gubat sa di-kalayuan. Habang nagmamaneho, sa susunod na liko lang ako sumusunod; pero ngayong nakahinto, napatingin pa ako maging sa mga bahaging sumusuporta sa tulay. Ganito pala ang hitsura mula sa labas ng daang tumatawid sa gubat.

Hawak ko sa dalawang kamay ang tasa ng kape sa tapat ng dibdib ko. Kahit suot ko ang kayumangging cardigan, medyo malamig ang hanging tumatagos sa daanan ng bundok. Inilapit ko ang mukha ko sa tasa at mas naamoy ko ang bango ng kape. Sumimsim muna ako bago muling tumingin sa tulay. Nakakatuwa na makapagpahinga nang ganito, nang walang pagmamadali. Para bang nakapagpapahinga talaga ako habang naglalakbay.

Sa kabila ng tulay, magkakapatong ang mga tagaytay. Habang sinusundan ko ng tingin ang tanawin mula sa mga punong malapit hanggang sa malalayong bundok, unti-unti kong nararamdaman kung gaano kalawak ang gubat sa taglagas. Sinasabing nagmula ang pangalan ng Mikuni-tōge sa hangganan noon ng Ishikari, Tokachi at Kitami. Nakakatuwang mamili kung saan ako susunod na dadaan kapag naiisip kong maraming rutang nagpapatuloy mula rito. Tasa sa kamay, muli akong tumingala sa malayong bundok.

Sa Mikuni-tōge café, may hand-drip din silang kape mula sa sarili nilang roasted beans. Ngayong araw, lalo kong nagustuhan ang pahingang may kasamang kape habang pinagmamasdan ang tanawing ito. Naubos ko ang dala kong kape at naitabi ko na ang tasa, pero hindi pa ako makabalik agad sa kotse. Muli kong sinulyapan ang kurba ng Matsumi-Ōhashi at ang gubat sa taglagas. Pag-uwi ko, gusto ko ring balikan sa mapa ang dinaanan ko ngayong araw.