Meruhen-no-oka Binilang ko muna ang hanay ng mga puno, saka ako nagmeryenda ng keso

Isang hapon sa huling bahagi ng Hunyo, huminto ako sa Meruhen-no-oka sa tabi ng National Route 39. Bumaba ako sa kotse, at nakita ko ang hanay ng maninipis na puno sa tuktok ng burol. Sumingit ang simoy ng hangin sa mapusyaw na lilang cardigan na suot ko sa ibabaw ng puting blusa.

Isa-isa kong binilang ang mga puno: 7 ang magkakasunod sa pangunahing hilera. Unti-unting tumataas ang lupain mula sa kalapit na bukirin ng trigo hanggang sa tuktok ng burol. Gusto ko ang langit na nasisilip sa pagitan ng mga puno, kaya matagal ko itong pinagmasdan mula sa labas ng bakod.

May mga bakas din ng gawain sa bukid mula sa taniman hanggang paakyat sa burol. Habang sinusundan ko sa tingin ang hangganan nito at ng katabing bukirin, ramdam kong may mga taong nagtatrabaho rito. Kung dinaanan ko lang ito sakay ng kotse, malamang hindi ko mapapansin ang ganitong kaliit na detalye.

Meryenda ko ang pinausukang keso mula sa Ōzora-chō na inihanda ko na. Nang bahagya kong hugutin sa balot ang manipis na stick ng keso, naamoy ko ang bango ng pinausukang keso. Habang ninanamnam ko ito sa tabi ng kotse, ibinaling ko naman ang tingin mula sa bukirin papunta sa langit.

Pagkarinig ko pa lang sa pangalan nito, isang kaibig-ibig na burol ang naisip ko, pero pagdating ko, malawak ang tanawin at litaw na litaw ang hanay ng mga puno. Kahit naubos ko na ang meryenda, gusto ko pa ring magmasid nang kaunti pa. Natuwa akong dito ako huminto sa gitna ng biyahe.