Tanawan ng Lawa ng Saroma Sa kabila, hinahati ng makitid na sandbar ang lawa at dagat

Isang maaraw na umaga ng tag-araw, nakarating ako sa tanawan sa Bundok Horoiwa. Nang buksan ko ang harapan ng mapusyaw na asul na jacket ko, dumampi ang hangin sa puting pang-itaas ko. Ipinatong ko ang dalawang kamay sa kahoy na barandilya at minasdan ang lawa sa kabila ng gubat.

Lumawak ang tubig sa magkabilang panig, at noong una hindi ko matukoy kung hanggang saan ang lawa. Sinundan ko ng tingin ang guhit ng pampang mula sa kanan, at doon ko napansin ang makitid na piraso ng lupa sa malayo. “Ganito pala ang hugis,” naisip ko, at hindi ko napigilang tumingin ulit.

Sabi raw, ang makitid na sandbar na iyon ang naghihiwalay sa lawa at Dagat Okhotsk. May tubig sa harap ko, at nandoon pa sa kabila ang dagat. Nang makita ko sa aktuwal na tanawin ang puwesto ng lawa at dagat na natutuhan ko sa mapa, lalo akong nasiyahan sa pagtanaw.

Sa harapan ko, gumagalaw ang mga dahon ng gubat, pero sa malayo ay tahimik tingnan ang lawa. Habang dama ko ang kahoy na barandilya sa ilalim ng mga palad ko, ninanamnam ko ang pagkakaibang iyon. Ang sarap ding makaakyat sa mataas na lugar kapag mainit ang panahon at magpahangin nang ganito.

Gusto kong maisama sa kuha ang lawak ng lawa, kaya itinaas ko na ang camera. Pero bago kumuha ng isa pang litrato, ibinaba ko muna ito at sinundan ng tingin ang kurba ng pampang. Sa susunod, gusto kong maramdaman ang lawak na ito mula mismo sa tabi ng lawa.