Paglibot sa mga hardin sa dating tirahan ng mga samurai sa Chiran Lakad sa tabi ng mga batong pader, pahinga sa tsaa ng Chiran

Sa ibabaw ng mga pader na bato, tuluy-tuloy ang hanay ng mga halamang bakod. Noong hapon ng Nobyembre, pumunta ako sa kalye ng mga tirahan ng samurai sa Chiran at minasdan nang dahan-dahan ang dulo ng daan. Natutok ang pansin ko sa hanay ng mga pader at dahon, kaya napatigil ako bago pa makarating sa tarangkahang nasa unahan. Hindi ko inakalang ganito katatak sa isip ko ang mismong kalye. Ngayon, hindi lang ang mga hardin ang gusto kong makita; gusto ko ring namnamin ang mismong paglalakad dito.

Naglakad ako sa kahabaan ng daan, nakabukas ang harapan ng itim kong jacket. Magkakaiba ang hugis ng bawat bato kapag tiningnan nang malapitan. Pagdating ko sa kanto, bahagya ring nagbago ang tanaw sa kabila ng halamang bakod. Hindi ito kalsadang diretso lang hanggang dulo, kaya gusto kong malaman kung ano ang nasa kasunod na liko. Mas mabagal akong naglakad kaysa dati dahil gusto ko ring makita ang kasunod na hugis ng daan.

Kinuha ko ang dala kong bote ng tsaa ng Chiran at nagpahinga sandali sa tabi ng pader na bato. Habang naglalakad ako, nakatingin ako sa dulo ng daan; pero nang uminom na ako, gusto ko ring pagmasdan ang bote ng tsaa sa kamay ko. Pagkatapos tikman ang isang lagok, marahan akong nagbuga ng hangin. Dahil presko ang lasa sa bibig, pakiramdam ko kaya ko pang maglakad nang mas malayo. Kahit tapos na akong uminom, hindi ko agad itinabi ang bote.

Pagkatapos namnamin ang tsaa ng Chiran, tumingala ako at muling napatingin sa mga dahon sa ibabaw ng pader na kanina ko pa pinagmamasdan. Ang Fumoto District, kung saan naroon ang kalye ng mga tirahan ng samurai, ay itinalaga ng pamahalaan ng Japan bilang mahalagang distrito para mapangalagaan ang mga kumpol ng tradisyonal na gusali. Nang malaman kong matagal nang bahagi ng lugar na ito ang ganitong tanawin, mas gusto ko pang magtagal at pagmasdan ito bago umuwi kaysa noong tinitingnan ko lang ito dahil maganda. Naging bahagi na rin ng saya ko ngayong araw ang mismong paglalakad hanggang sa tarangkahan.

Itinalaga raw bilang pambansang pook na may magandang tanawin ang pitong harding bukas sa publiko. Mula sa daan, sumilip ako sa loob ng tarangkahan at gusto ko namang namnamin ang hardin. Magkaiba pala ang ligayang maglakad sa kalye at pumasok para pagmasdan ang hardin. Inalala ko muna ang ayos ng daan sa harap ko, at nagpatuloy habang nasasabik sa mga tanawing naghihintay sa loob ng hardin.

Pagkatapos maglakad sa bayan, uminom pa ako ng isa pang lagok ng natirang tsaa sa bote. Akala ko, kukuha lang ako ng larawan ng mga hardin bago umuwi nang dumating ako sa Chiran; pero tumatak din sa isip ko ang hugis ng mga pader na bato at ang mga liko ng daan. Pakiramdam ko, maaalala ko pa kung saan ako huminto para uminom ng tsaa. Sa susunod na pagpunta ko, gusto ko ring namnamin ang kalye nang hindi nagmamadali.