Paglibot sa Talon ng Harajiri Sa dulo ng mga palayan, bumubungad ang tilamsik ng malapad na talon

May ganito kalaking talon pala sa gitna ng mga palayan! Pagdating ko sa Talon ng Harajiri noong Hulyo, hindi ko maalis ang tingin ko sa lawak ng tubig na bumabagsak. Inakala kong kailangan pang maglakad nang malayo papasok sa kabundukan para makita ang ganitong tanawin, pero bigla itong bumungad sa kapatagan. Hindi pa rin ako makapaniwalang nandoon talaga ang talon, kaya paulit-ulit kong tiningnan ang magkabilang dulo nito.

Pagpunta ko sa ibabang bahagi ng talon, kitang-kita ko mula sa malapit ang batuhang dinadaanan ng tubig. Mahaba nang pahalang ang itaas na gilid nito, at mula roon ay sunod-sunod na bumabagsak ang mga agos ng tubig. 120m ang lapad at 20m ang taas ng bagsak nito. Nang lumapit ako, mas ramdam ko kung gaano kataas ang bagsak ng tubig, at mas malaki pala ang talon kaysa inaasahan ko.

Habang nakasuot ng puting tank top at khaki na palda, inilapit ko ang mga kamay ko sa dibdib at tumingala sa talon. Dumampi sa balat ko ang lamig ng tilamsik, at hindi ko napigilang ngumiti. Dahil malapit ako sa tubig, kita ko pati kung paano ito kumakalat pagdating sa ibaba. Iba ang lakas ng dating nito rito kaysa kung tanaw mula sa mataas na lugar, kaya sinundan ko ng tingin ang parehong agos.

Galing daw ang batuhang ito sa malaking pyroclastic flow mula sa pagsabog ng Bulkang Aso 90,000 taon na ang nakalipas; lumamig ang agos at tumigas bilang bato. Pinaniniwalaang may kinalaman sa hugis ng talon ang mga bitak na tinatawag na “columnar joints,” dahil madaling mabiyak nang patayo ang bato sa mga ito. Hindi ko inakalang may ganitong kuwento habang pinagmamasdan ko ang mga palayan sa paligid. Nagsimula ako sa pagtingin sa tubig, pero napunta rin ang mata ko sa mga batong nasa pagitan ng mga agos.

Pagkatapos ihambing ang mga buhos ng tubig at ang mga batong nasa pagitan ng mga ito, naglakad ako sa paligid ng talon. Puwede ring tawirin ang tulay na suspensiyon na Takimi-bashi para makaikot sa talon. Iba ang tanawin kapag nagbabago ang taas o direksiyon ng pagtingin, kaya gusto ko itong pagmasdan ulit. Naisip kong tingnan pa ang mga batong nakita ko mula sa ibaba; sa pagtatapos ng ikot ko, mas kabisado ko na ang hugis ng talon kaysa noong nagsimula ako.

Sa pag-uwi, tumikim ako ng soft-serve na may pulot at kabosu sa hintuang Michi-no-Eki sa Talon ng Harajiri. Habang dahan-dahan kong ninanamnam ang bawat malamig na subo, naalala ko pati ang tilamsik ng tubig kanina. Nakakita ako ng malaking talon sa gitna ng mga palayan, nalaman ko ang kuwento tungkol sa pinagmulan ng batuhan, at nagtapos sa matamis na panghimagas. Siksik sa saya ang araw na iyon ng tag-init, at mas matagal pala akong nanatili roon kaysa inakala ko.