Paglibot sa Mikaeri-no-taki Tanaw ang talon sa dulo ng daan ng mga hydrangea

Habang papunta ako sa Mikaeri-no-taki noong Hunyo, ilang beses akong napahinto dahil sa mga hydrangea. Habang pinagmamasdan ko ang bawat bulaklak, ayaw ko pang magpatuloy agad. Pero naririnig ko ang lagaslas ng tubig mula sa bandang unahan, kaya naglakad ulit ako. Gusto kong makita pareho ang mga bulaklak at talon ngayong araw, kaya nagpasiya akong balikan ang mga ito sa pag-uwi.

Pagdating ko sa lugar na tanaw na ang talon, nakita ko ang mahabang agos ng tubig na bumabagsak mula sa pagitan ng mga bato. Mas mataas pala ang pinagmumulan ng tubig kaysa inaakala ko; tumingala na ako pero may bahagi pang mas mataas. Nakahawak ako sa isang braso habang sinusundan ng tingin ang tanawin, suot ang pink na damit na walang manggas. Pagdating ko rito mula sa daan ng mga bulaklak, lalo kong naramdaman ang laki at lakas ng talon.

Pinagmasdan ko nang salitan ang tubig na bumabagsak mula sa mataas na bahagi at ang tubig sa kaliwa na pa-baitang na dumadaloy sa pagitan ng mga bato. Iisa ang tunog, pero hindi magkapareho ang mga agos na nakikita ko. Napaisip ako kung saan nagtatagpo ang mga iyon, kaya gusto kong sundan ng tingin ang agos hanggang sa tubig sa ibaba. Noong una, taas ng talon lang ang ikinagulat ko; maya-maya, nabihag na rin ako ng agos na sumusunod sa mga bato.

Habang pinagmamasdan ko ang talon, dumampi sa braso ko ang malamig na hangin. Dahan-dahan akong huminga at tumingala; maliwanag din ang langit sa pagitan ng mga puno. Maraming anggulo raw na mapagmamasdan ang talon mula sa parke. Gusto kong matandaan ang bagsak ng tubig bago ako umuwi, kaya nanatili pa ako roon nang kaunti. Kahit nakakuha na ako ng litrato, hindi pa rin ako agad nakahakbang palayo.

Paglayo ko sa talon at paglakad pauwi, namataan ko ulit ang mga hydrangea na tiningnan ko kanina. Pagkatapos makita ang lakas ng agos, mas tahimik sa pakiramdam ang pagmasdan nang malapitan ang mga bulaklak na kumpol-kumpol. May 50 uri at humigit-kumulang 40,000 halamang hydrangea sa paligid ng talon, sabi nila. Sa halip na magmadaling tingnan lahat, mas gusto kong magtagal sa harap ng mga bulaklak na nakatawag-pansin sa akin.

Pagkatapos, kumain ako ng kilalang Kēran ng Karatsu. Habang ninanamnam ko nang paisa-isa ang matamis na may palamang bean paste na binalutan ng masa ng bigas, bumalik sa isip ko ang paglalakad habang pinagmamasdan ang mga bulaklak. Naging payapa ang araw na puno ng lagaslas ng talon habang ninanamnam ko ang matamis. Pakiramdam ko, maaalala ko pareho ang agos ng talon at mga hydrangea pag-uwi ko.