Paglibot sa Bayan ng Kastilyo sa Akizuki (Sugi-no-Baba) Tikim ng kuzumochi sa ilalim ng lagusan ng mga cherry blossom

Nagkakapatong ang mga sanga ng cherry blossom hanggang sa dulo ng daan. Pagpasok ko sa Sugi-no-Baba ng Akizuki, napatingala agad ako bago pa makalakad nang malayo. Mas mahaba pala kaysa inaasahan ko ang daang nasa pagitan ng mga puno, pati ang magkakapatong na sanga ng cherry blossom sa ibabaw nito. Hapon iyon ng tagsibol, at gusto ko na lang magpatuloy nang dahan-dahan. Nawala na tuloy ang pagmamadali ko.

Naglakad ako sa ilalim ng mga cherry blossom, suot ang bestidang may disenyong bulaklak at cardigan. Nasa magkabilang gilid ng Sugi-no-Baba ang humigit-kumulang 200 puno ng cherry blossom, at tuwing tagsibol, nagiging lagusan ito ng mga cherry blossom na mga 500m ang haba. Akalain mong sa daang may pangalang Sugi, napalilibutan pala ako ng napakaraming cherry blossom. Pagdating ko sa bahaging nag-uugnay ang mga sanga sa magkabilang panig, kusa na lang bumagal ang lakad ko.

Sa magkabilang gilid ng daang papunta sa mga guho ng Kastilyo ng Akizuki, tanaw ko rin ang mga gusaling kahoy at mga pader na bato. Noong una, mga bulaklak lang ang sinusundan ko ng tingin, pero makalipas ang ilang hakbang, napatingin na rin ako sa bayan sa ilalim ng mga ito. Napapalibutan ng batis at kabundukan ang Akizuki, kaya tinatawag itong “Munting Kyoto ng Chikuzen.” Akala ko, larawan ng mga bulaklak lang ang kukunin ko; gusto ko na ring isama sa kuha ang daang papalayo.

Sa gilid ng daan, tumikim ako ng kuzumochi na dala ko sa maliit na mangkok. Nang iangat ko ang isang piraso gamit ang maikling palito, napako ang tingin ko sa matamis kaya sandali muna akong hindi tumingin sa mga cherry blossom. Habang dahan-dahan ko itong nginunguya, kumalma rin ang pakiramdam ko matapos maglakad. Gusto kong namnamin nang dahan-dahan ang mga bulaklak pati ang kuzumochi.

Matagal nang ginagawa sa Akizuki ang purong almirol ng kudzu, sabi nila. Nang maalala ko iyon matapos tikman ang kuzumochi, gusto kong matandaan na dito ko iyon natikman. Hawak ko pa ang mangkok nang muli akong tumingin sa dulo ng daan. Kanina, parang malayo pa ang mga cherry blossom sa dulo ng daan; ngayon, nakakatuwang isipin na may lalakarin pa ako sa ilalim ng mga ito. Nagpasya akong maglakad pa nang kaunti kapag naubos ko na ang kuzumochi.

Nang oras na para umuwi, lumingon ako sa dinaraanan ko at medyo nagtaka kung gaano na pala kalayo ang nalakad ko sa ilalim ng mga cherry blossom. Tumingin ako sa mga bulaklak at sa bayan, kumain ng kuzumochi, at hindi ko namalayang lumipas na ang oras. Inayos ko ang manggas ng cardigan ko at muling tumingala. Kapag dumalaw ako sa Akizuki sa tagsibol, gusto kong maglaan ng maraming oras para namnamin ang sandali sa ilalim ng mga bulaklak.