Biyahe sa motorsiklo sa Sadamine Pass Pahinga sa harap ng teahouse sa isang hapon ng taglagas na napapalibutan ng bundok

Pagdating ko sa Sadamine Pass, pinatay ko ang makina ng motorsiklo at biglang humina ang ugong na naiwan sa tenga ko. Ipinarada ko ang asul at puting motorsiklo sa harap ng teahouse at hinubad ang helmet. Pumasok ang malamig na hangin ng taglagas sa kuwelyo ng dyaket ko, saka ko lang napansing kanina'y mainit pa ang mga pisngi ko. Nang maisip kong nakaakyat na pala ako hanggang dito, nawala ang tensiyon sa mga balikat ko.

May teahouse sa harap ko na may bubong na pahilis sa magkabilang panig at mahaba, mababang alero sa gilid. Hindi ko inaasahan ang isang engrandeng tanawan, pero nakagagaan ng loob makakita ng ganitong gusali sa gitna ng daan sa bundok. Inilipat ko ang tingin mula sa batong pader sa kaliwa papunta sa kabila ng bubong; napakalapit ng mga puno. Iba ito sa lugar na tanaw ang malayo—dito, pakiramdam ko'y nakarating ako sa mismong loob ng bundok.

Pagkalapag ko ng helmet sa upuan, saka ko ibinaba ang kamay ko at napahikab nang malaki. Hindi naman ako nagplanong antukin. Pagkasara ko ng bibig, napatawa ako mag-isa at nagpasyang magtagal pa nang kaunti. Parang ngayon lang nagpaalala ang katawan kong matagal nang bumibiyahe na oras na pala para magpahinga.

Sa likod ng teahouse, magkatabi ang mga punong nagsisimula nang magkulay ang mga dahon at ang mga punong luntian pa rin. Hindi pala sabay-sabay magkulay ang mga puno tuwing taglagas. Habang pinagmamasdan kong ginagalaw ng hangin ang mga nalaglag na dahon sa daan, naalala ko pati ang pakiramdam ng pagdaan ko sa paliko-likong daan kanina. Pagdating ko, iniisip ko pa ang susunod kong pupuntahan; ngayon, parang mas mahirap nang umalis dito.

Isa pa sa inaabangan ko habang paakyat sa daanan sa bundok ay ang yuzu parfait ng Higashichichibu Village. Matagal ko nang gustong tikman ang parfait na gawa sa yuzu ng nayon sa Deasobu Kitchen, dahil mahilig ako sa matatamis. Naalala ko ang preskong lasa sa unang subo, at kahit nagpapahinga, napapangiti na naman ako. Hindi lang pala ang daang tinahak ang bumubuo sa biyahe—pati ang munting meryenda sa kalagitnaan.

Bago ko muling kunin ang helmet, matagal ko munang tinitigan ang teahouse at bundok. Sa tingin ko, higit sa malayong tanawin, ang mga punong napakalapit sa likod mismo ng bubong ang pinakatumatak sa akin ngayong araw. Bumalik ako sa motorsiklo, inayos ang mga gamit, humarap sa daan at humawak sa manibela. Baka mapangiti na naman ako sa daan pauwi kapag naalala ko ang paghikab ko.