Pagmamaneho papuntang Kayauchi Banta Lampas sa sumbrero, bumungad ang buong look

Bumaba ako sa kotse at naglakad papunta sa bahaging kita ang dagat. Matindi ang sikat ng araw sa umaga ng Hulyo kaya bahagya kong hinila pababa ang harapan ng sumbrerong dayami ko. May mga puno malapit sa dinaanan ko, tapos biglang bumukas ang tanawin. Nang makita ko sa ibaba ang look at ang panangga sa alon, napahinto ako sa isip na ganito pala ang tanawin sa dulo ng landas na nilakad ko.

Sinundan ko ng tingin ang hugis ng panangga sa alon; lumiit sa paningin ko ang tubig na napalilibutan nito. Sa labas niyon, may bahaging kitang-kita ang ilalim ng mababaw na dagat, at sa malayo pa, sunod-sunod ang kurba ng baybayin. Akala ko tinitingnan ko ang mga ito nang paisa-isa, pero nang iangat ko ang ulo ko, magkakaugnay pala silang lahat sa iisang tanawin. Gusto kong masdan ang lawak ng dagat sa ganitong paraan.

Dumating ang bugso ng hangin at umangat ang gilid ng sumbrero ko. Hinawakan ko muna iyon ng isang kamay, saka ko idinampi ang kabila ko pang kamay. Napatawa ako nang mapansin kong pareho nang nakahawak sa sumbrero ang mga kamay ko. Hinayaan ko na lang sa hangin ang laylayan ng puting kamiseta ko habang nakatingin sa look.

Sa lokal na diyalekto, ang banta ay bangin. May kuwentong nanggaling daw ang pangalang Kayauchi Banta sa mga bigkis ng cogon na ikinalat ng hangin nang ihagis ang mga iyon. Kanina, binibigkas ko lang ang pangalan ng lugar; ngayong napahawak ako sa sumbrero, mas malapit sa akin ang kuwentong iyon.

Mula sa bangin na 70m ang taas, dahan-dahan kong sinundan ng tingin ang baybaying may kagubatan. Habang nagmamaneho ako, nakatuon ang pansin ko sa susunod na kurbada. Dito, tanaw ko pati ang nasa kabila ng kurbadang iyon. Isinaulo ko ang isang bahaging nakausli papunta sa dagat at naisip kung anong klaseng daan kaya ang naroon; napaisip tuloy ako sa susunod kong biyahe.

Akala ko oras na para bumalik, kaya inalis ko ang kamay ko sa sumbrero—pero umuga na naman ang gilid nito. Hinawakan ko ulit iyon at tiningnan sa huling pagkakataon ang look. Gusto ko ring pumili ng donut sa Kunigami sa biyahe pabalik, pero gusto ko pang magtagal nang kaunti sa hanging ito. Bago ako umalis, pinagmasdan ko pa ang malayong baybayin saka inayos ang laylayan ng puting kamiseta ko.