Paglibot sa Tanawan ng Kamome-ga-hana (Koibito Misaki) Pulang tulay at Dagat ng Japan, kasama ang sasa dango

Isang maaraw na tanghali ng Hulyo, ipinarada ko ang kotse at naglakad papunta sa Tanawan ng Kamome-ga-hana. Suot ko ang blusang checkered na mapusyaw na asul at puting shorts; nasa ibabaw lang ng ulo ko ang salaming pang-araw. Pagdating ko sa kahoy na bakod, bumungad ang malawak na Dagat ng Japan.

Sa kabila, tumatawid ang pulang tulay sa kahabaan ng berdeng baybayin. Ganito pala ang itsura ng Yoneyama-ōhashi mula rito. Mula sa paanan ng bundok, humahaba ang baybayin; sinundan ko ng tingin ang ilalim ng tulay hanggang sa mga batuhan sa unahan.

Kinuha ko ang dala kong sasa dango at kinalag ang tali. Pagkabukas ko ng dahon ng sasa, sumingaw ang bango ng yomogi. Inihanda ko ang meryendang ito para kainin sa lugar na tanaw ang dagat—sa wakas, oras na para tikman ito.

Pagkagat ko, lumitaw ang matamis na palamang gawa sa beans sa loob ng malagkit na masa. Dahan-dahan kong nilasap ang tamis at bango ng dahon ng sasa. Sa harap ng malawak na dagat, nabaling ang atensyon ko sa munting meryendang hawak ko.

Habang kumakain ako, pinagmamasdan ko ang mga alon na humahampas sa mga batuhan sa unahan at bumubula nang puti bago umatras. Ang ganda ng tanaw mula sa tulay sa malayo hanggang sa mga alon sa mismong ibaba ko. Sa kahoy na bakod, magkakatabi ang mga plakang hugis-puso. Panoorin ko muna ang mga alon hanggang maubos ko ang sasa dango.

Pagkatiklop ko sa dahon ng sasa, minsan pa akong tumingin sa direksiyon ng pulang tulay na Yoneyama-ōhashi. Nagmaneho ako rito, bumaba ng kotse, at habang kinakain ang sasa dango, minasdan ko ang baybayin sa ilalim ng tulay hanggang sa mga batong nasa unahan. Gusto ko sanang pagmasdan nang walang katapusan ang mga alon na humahampas sa bato at saka humuhupa. Gusto kong dumaan ulit dito sa susunod kong biyahe sa baybayin.