Tanawan ng Kagamiyama Isang hapon, kumagat ako sa Matsubara okoshi habang tanaw ang gubat ng pino.

Sa daang paakyat sa tuktok, nag-iiba ang ayos ng mga puno sa bawat liko. Inakyat ko ang 4 km na daan at bumaba ng kotse para pumunta sa tanawan. Nang bumungad ang dagat, naputol bigla ang kuwentuhan namin ng kaibigan kong kasama sa biyahe.

Nasa unahan ang mga bukirin at bayan, kasunod ang Niji no Matsubara, at sa kabila naman nito ang Look ng Karatsu. Habang inililipat ko ang tingin mula sa lupa papunta sa dagat, nakita kong kasama sa tanawin ang buong bayang dinaanan namin kanina. Mula sa itaas ko nakita ang lawak na hindi ko napansin noong nasa ibaba pa ako.

Kinuha ko sa balot na papel ang Matsubara okoshi at inilapit sa bibig ko. Pagkagat ko, malutong ang kakanin; sumunod ang tamis ng brown sugar at bango ng luya. Habang dumadampi ang simoy ng tagsibol sa kardigan kong mapusyaw na rosas, gusto kong namnamin ang meryenda nang paunti-unti.

Sabi raw, hango sa hugis ng mga itim na pino sa Niji no Matsubara ang ibabaw ng Matsubara okoshi. Ikinuwento ko iyon sa kaibigan ko, saka muling tumingin sa kagubatan ng mga pino sa unahan ng dagat. Noong pinili ko ang kakanin, lasa lang ang inaasahan ko. Ngayon, gusto ko na ring iuwi ang kuwento ng pinagmulan ng pangalan nito.

May taas na 284m ang Kagamiyama. Bukod sa tanawan, may liwasang may damuhan at pahingahan din sa tuktok. Namumukadkad doon ang mga bulaklak ng seresa at mga azalea tuwing tagsibol. Dahan-dahan ko munang pinagmasdan ang look bago mamasyal nang kaunti sa tuktok.

Kapag dumaan ako sa tabi ng gubat ng pino pauwi, malamang maalala ko kung paano ito nakahanay mula sa itaas. Pinagmamasdan ko ang tanawin mula sa itaas, saka babalik sa mga lugar na tanaw ko. Kapag dumaan ako sa Kagamiyama, mas lalo kong aabangan ang pagmamaneho sa tabi ng dagat.