Hakka Pass Observatory Bago ko itupi ang mapa, gusto ko pang tingnan ulit ang lawa

Noong kalagitnaan ng Oktubre, pumarada ako at iniladlad ang mapa. Tinatawag na timog na pasukan ng Lake Towada ang Hakka Pass. Pinili kong pagmasdan ang lawa mula rito, pero ibang-iba ang lawak nito sa inakala ko habang nakatingin sa mapa.

Sinilip ko sa mapa kung saan ako pupunta, saka nag-angat ng tingin. Sa likod ng mga puno, bumungad ang lawa at ang mga bundok sa kabilang pampang. Napasinghap ako at sandaling nakalimutang huminga. Ang layo ng tanaw mula rito. Nakarating pala ako rito sa sarili kong kotse.

Hinila ko nang kaunti ang manggas ng lavender kong jacket at nagsimulang itupi ang mapa. Pero kalahati pa lang ang natitiklop ko, muli na akong napatingin sa lawa. Nagkakapatong sa tanawin ang mga tangway ng Nakayama at Mikura. Kanina, mga pangalan lang ng mga anyong-lupang ito ang alam ko; ngayon, mas litaw na sa harap ko ang hubog ng mga ito.

Nakatutok lang ako sa lawa, pero napansin kong taglagas na rin sa mga sanga sa paligid. Kapag inuuga ng hangin ang mga dahon, sumisilip ang lawa sa pagitan ng mga ito. Nakatayo lang ako sa iisang puwesto, pero paiba-iba ang tanaw. Ilalabas ko na sana ang camera nang mapansin kong hawak-hawak ko pa rin pala ang mapa.

Sa wakas, itinupi ko ang mapa at itinabi, saka muling tumingin sa lawa mula sa tabi ng kotse. Sabik din akong sundan ang kalsadang pababa sa lawa, pero gusto ko munang itatak sa isip ko ang lawak ng tanawing ito. Dahil hindi ako agad nagpatuloy sa biyahe pagdating sa pass, pakiramdam ko, naging bahagi na ng biyahe ko ang Lake Towada.