Sa Kanaya-machi (hanay ng mga bahay na may sala-salang kahoy) Dahan-dahang tinatahak ang kalsada sa pagitan ng mga bahay na sala-sala ang harapan at mga ilaw

Paglubog ng araw, nagsimulang magliwanag ang mga ilaw sa kahabaan ng kalsadang bato ng Kanaya-machi. Damang-dama ko ang hangin ng gabi ng tag-araw habang mahigpit kong hawak sa dalawang kamay ang manibela at dahan-dahang umaandar ang pulang kotse. Naglakad ako rito noong araw, pero pagsapit ng gabi, mas dama ko kung gaano kahaba ang daan papasok sa bayan.

Sa magkabilang panig ng kalsada, sunod-sunod ang mga bahay na may sala-salang harapan. Nakatuon ang tingin ko sa daan habang dahan-dahan kong pinaandar ang kotse sa kalsadang bato. Sa tuwing nalalampasan ko ang isang ilaw sa unahan, palapit nang palapit ang kasunod. Mas bagay sa Kanaya-machi ngayong gabi ang mabagal na pagdaan kaysa magmadali.

Noong nilakad ko ang bayan sa araw, hinanap ko sa kalsadang bato ang maliliit na piraso ng tanso na hugis puso at bituin. Tumingin ako sa paanan, saka tumingala at sinipat uli ang mga sala-salang harapan. Mula sa mga batong nasa paanan ko hanggang sa mga harapan ng bahay, ang dami kong gustong pagmasdan kaya mas napahaba ang lakad ko kaysa balak ko.

Noong 1609, ipinatawag daw ni Maeda Toshinaga rito ang pitong manggagawa sa paghuhulma ng metal. Hindi lang ang hanay ng mga bahay ang nagkukuwento tungkol sa nakaraan; bakas din dito ang kasaysayan ng paggawa ng mga bagay. Bago umalis, tiningnan ko ang pulseras na gawa sa tin na pinili ko kanina. Pakiramdam ko, maisusuot ko pauwi ang alaala ng pamamasyal ko ngayong araw.

Pagsapit ng gabi, hindi ko na tiningnan ang pulseras; nanatili lang ang mga kamay ko sa manibela. Nakatutok ako sa kalsada sa harapan at sa mga ilaw sa mga bahay sa gilid habang dahan-dahang umaandar. Mamaya ko na pagmasdan nang husto ang pulseras kapag nakaparada na ang kotse. Sa ngayon, ninanamnam ko lang nang mahinahon ang pagdaan ko sa kalyeng ito.

Aabangan ko rin sa susunod na biyahe ang Takaoka Daibutsu Korokke na nakatawag-pansin sa akin sa Takaoka noong araw. Marami akong gustong balikan sa alaala pag-uwi matapos ang isang araw na puno ng mga tanawin ng bayan, mga gawang-kamay at pagkain. Dahan-dahan kong ninamnam ang huling bahagi ng araw sa Kanaya-machi sa gabi.