Cape Erimo Hawak ang harap ng jacket, dinadama ang hangin ng umaga sa tangway

Isang umaga ng Agosto, pumunta kami sa Cape Erimo ng kaibigan kong babaeng kasama kong magmaneho. Pagkaparada at paglabas sa kotse, agad na tumama ang hangin sa jacket ko. Hawak ko ang harap nito sa dalawang kamay habang nakatingin sa madamong burol sa kabila ng paradahan. Iba ang pakiramdam ng hanging sinalubong ko sa tangway kaysa sa hanging kasama ko habang nagmamaneho papunta. Parang ang katawan ko ang unang nakaalam na nakarating na ako.

Sa likod ng paradahang may magkakahilerang puting guhit, nakatayo ang toreng may balangkas na sala-sala para sa pagmamasid sa panahon. Hindi mataas na bundok ang madamong burol; banayad ang mga dalisdis nito sa ilalim ng langit. Tamang-tama rito ang windproof jacket na isinuot ko sa ibabaw ng lilang hoodie. Tumingala rin sa langit ang kaibigan ko at sinabing, “Ang sarap ng hangin kahit tag-araw.”

Nagpahinga muna ako sa lugar na binabaan ko, saka naglakad patungo sa dulo ng tangway. Ang gusto kong makita roon ay ang hanay ng mga batong nagpapatuloy sa dagat. Dito bumababa ang Kabundukan ng Hidaka at nagpapatuloy mula Cape Erimo papasok sa Karagatang Pasipiko. Kapag iniisip kong nagtatagpo rito ang dulo ng paglalakbay ng mga bundok at ang tanawin ng dagat, mas malayo ang nararating ng isip ko kaysa kung dagat lang ang pinagmamasdan.

Umaabot daw ang mga batong ito nang mga 2km mula sa baybayin. Sa halip na isang bato lang ang tingnan, gusto kong sundan ang hugis ng mga susunod pa. Magkapareho kami ng direksiyong tinitingnan ng kaibigan ko habang ilang sandaling pinagmamasdan ang galaw ng mga alon. Gusto kong tandaan, kasama ng tanawin ngayon, ang tunog ng hanging hindi ko malalaman noong sa mga larawan ko lang kilala ang lugar.

Sa Bahay ng Hangin, may lugar kung saan maaaring maranasan ang hanging may bilis na 25m/s. Dahil nakahawak ako sa harap ng jacket ko habang nasa labas, naunawaan ko kung bakit may isang pasilidad dito para masiyahan sa hangin mismo. Gusto ko ring subukan ang paghahanap ng mga harbor seal gamit ang teleskopyo sa loob. Nagsimula ang umaga sa pagtanaw lang sa dagat mula sa malayo; ngayon, maaari pang idagdag ang saya ng paghahanap ng maliliit na hayop.

Sa mga pagkain ng Erimo, interesado ako sa Todai-tsubu, ang sea snail na may pagka-chewy ang laman. Gusto kong isabay ang espesyalidad ng dagat ng bayan sa pagkain pagkatapos maglakad sa tangway. Habang pabalik at nagkukuwentuhan kami ng kaibigan ko tungkol sa pagkain, medyo nasanay na ako sa hangin kumpara noong pagkababa sa kotse. Tumingin sa langit at dagat, naglakad, at nagutom din. Sa ganitong biyahe, natutuwa akong naglaan ako ng oras mula pa umaga para makarating dito.