Cape Erimo กดด้านหน้าเสื้อกันลมไว้ แล้วสัมผัสลมยามเช้าที่ปลายแหลม

เช้าวันหนึ่งในเดือนสิงหาคม ฉันกับเพื่อนที่ขับรถเที่ยวด้วยกันมาถึง Cape Erimo พอจอดรถแล้วก้าวลงมา ลมก็ปะทะเสื้อกันลมทันที ฉันใช้สองมือกดด้านหน้าเสื้อกันลมไว้ พลางมองเนินหญ้าอีกฟากลานจอดรถ สายลมระหว่างทางกับลมที่พัดตรงแหลมนี้ให้ความรู้สึกไม่เหมือนกันเลย ราวกับร่างกายรู้ก่อนว่ามาถึงแล้ว

บริเวณด้านในของลานจอดรถที่มีเส้นตีช่องสีขาวเรียงกัน มีหอสังเกตอากาศที่มีโครงเป็นตาข่ายตั้งอยู่ เนินหญ้าไม่ใช่ภูเขาสูง แต่ลาดแผ่กว้างอยู่ใต้ท้องฟ้า เสื้อแจ็กเก็ตกันลมที่ฉันสวมทับเสื้อฮู้ดสีม่วงมาเหมาะกับอากาศที่นี่พอดีเลย เพื่อนเงยหน้ามองฟ้าแล้วบอกว่า “ถึงจะเป็นหน้าร้อน แต่ลมก็เย็นสบายดีเนอะ”

ฉันพักหายใจตรงจุดที่ลงจากรถสักครู่ ก่อนจะลองเดินไปยังปลายแหลม สิ่งที่อยากเห็นที่นั่นคือแนวโขดหินที่เรียงต่อกันมุ่งสู่ทะเล ตรงนี้เป็นบริเวณที่เทือกเขา Hidaka ค่อย ๆ ลดระดับลง แล้วทอดต่อจาก Cape Erimo ไปถึงมหาสมุทรแปซิฟิก พอคิดว่าปลายแนวเขากับวิวทะเลมาบรรจบกันตรงนี้ จินตนาการของฉันก็พาไปไกลกว่าการยืนมองทะเลเฉย ๆ

เขาว่าแนวโขดหินทอดออกไปในทะเลไกลประมาณ 2km แทนที่จะมองแค่ก้อนเดียว ฉันกลับอยากไล่มองแนวหินที่ต่อเนื่องออกไป ฉันกับเพื่อนยืนมองไปทางเดียวกัน จับตาดูคลื่นที่เคลื่อนไหวอยู่พักใหญ่ ตอนรู้จักชื่อ Cape Erimo จากรูปถ่าย ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเสียงลมที่นี่เป็นอย่างไร วันนี้ฉันอยากจำเสียงลมเอาไว้พร้อมกับวิวตรงหน้า

ที่ Kaze no Yakata มีมุมให้ลองสัมผัสแรงลม 25m/s ด้วย พอต้องกดด้านหน้าเสื้อกันลมไว้ตอนอยู่ข้างนอก ฉันก็เข้าใจเลยว่าทำไมที่นี่ถึงมีอาคารให้สนุกกับสายลมโดยตรง ฉันยังอยากลองใช้กล้องโทรทรรศน์ในอาคารส่องหาแมวน้ำฮาร์เบอร์ด้วย เช้าที่เดิมได้แต่มองทะเลไกล ๆ แบบนี้ คงเพิ่มความสนุกด้วยการออกตามหาสัตว์ตัวเล็ก ๆ ได้อีกอย่าง

ของกินที่ฉันอยากลองที่ Erimo คือหอยทะเล Todai-tsubu เนื้อเด้งเคี้ยวเพลิน หลังเดินเที่ยวแหลมแล้วก็อยากกินของขึ้นชื่อจากทะเลของเมืองนี้สักมื้อ พอเดินกลับไปคุยกับเพื่อนเรื่องอาหาร ฉันก็เริ่มชินกับลมมากกว่าตอนลงจากรถแล้ว ทั้งมองฟ้า มองทะเล เดินเที่ยว จนเริ่มหิว เช้าวันนี้ทำให้ฉันดีใจที่ได้เดินทางมาถึงที่นี่และใช้เวลาเที่ยวจนเต็มอิ่ม