Sea Firefly

Ngayong gabi, itinututok ko ang nguso ng motorsiklo papunta sa look.

Ang mga ilaw mula sa dalampasigan ay gumuguhit ng maraming mahahabang linya ng liwanag sa ibabaw ng madilim na dagat. Bumababa ang bar sa tollgate, at kinakapa ko ang aking bulsa. ...Walang card ngayong gabi. Dumudulas sa pagitan ng aking mga daliri ang late-night discount, kaya medyo nakasimangot kong binabayaran ang buong regular na pamasahe nang cash. Masakit na gastusin, pag-usad, isang daang porsyento. Isang buntong-hininga sa gabi.

Wheelspin sa loob ng aking ulo, over-rev ang aking puso. Gayunpaman, hindi ako lumalayo sa aking linya. Isa pang piga sa throttle at nagdidilim ang metro, na tuwid na pinagtatagpo ang aking paningin at ang kalsada.

——Dala ng mismong momentum na iyon, hindi ko napansin ang sangandaan. Bago ko pa mapansin ang karatula para sa paradahan, nakalagpas na ako, at buo akong nilalamon ng undersea tunnel pati na ang kalangitan. "Hindi nga." Umaalingawngaw ang boses ko sa chrome at tile. Ang cami at palda na pang-tag-araw ay mas malamig kaysa sa inasahan ko, dito sa ilalim ng dagat sa hatinggabi. Pero inaayos ko ang aking paghinga at tumatawa. Hinahayaang liparin ng hangin ang mahaba kong buhok, habang nananatiling kalmado ang aking dibdib. Walang pagmamadali. Ang tollgate na naiwan ko sa likuran ay naging isa na lamang maliit na kislap ng oras.

Doon ko napagtanto. Ang paglampas sa paradahan ay nangangahulugang naghihintay ang gate pabalik, at babayaran ko muli ang buong halaga. ...Kaya napapalitan ng luha ang aking cash. Gayunpaman sa kabila ng look, ang kumikinang na markang iyon ay patuloy akong hinihila pabalik sa bahay. Nag-iisa sa kalangitan ng gabi, ang aking bituin, ang Umihotaru. Kahit na malampasan ko man ito, sasaluhin ko ang liwanag nito sa daan pabalik. Kaya habang pinapaliwanag ang gabi, sumasabay ako sa agos, at umuuwi patungo sa kislap.