Apat na panahon sa Yashima: mula sa sakura at dagat hanggang sa mga ilaw ng daungan sa gabi

Sakura sa tagsibol, dapithapong may natitira pang liwanag sa tag-araw, kawarake-nage sa taglagas, at tanawin ng daungan sa gabi ng taglamig. Hindi ko malilimutan ang tagsibol nang maisama ko sa iisang kuha ang mga sanga ng sakura at daungan, ni ang mga ilaw sa daungan tuwing taglamig. Piliin mo kung aling panahon ang gusto mong basahin.

Sa Shishi-no-Reigan sa Yashima, tagsibol: nakasuot ang isang babae ng mapusyaw na lilang jacket at mint na sweater. Hawak niya sa dalawang kamay ang smartphone at naghahandang kunan ng larawan ang mga sakura at daungan ng Takamatsu. Nasa itaas na gilid ng kuha ang mga sanga ng sakura; sa likuran ay ang lungsod at Dagat Seto-naikai.

TagsibolMaaraw na umaga bandang 10:00 noong unang bahagi ng Abril

Gusto kong maisama sa iisang kuha ang sakura at daungan

Noong unang bahagi ng Abril, mula sa terminal ng ferry sa Port of Tokyo sa Ariake, isinakay ko sa ferry papuntang Tokushima ang pulang kotse kong nabubuksan ang bubong. Naglibot ako sa Shikoku nang apat na araw. Kinabukasan ng hapon, bumaba ako ng ferry sa Tokushima at doon nagpalipas ng gabi. Sa maaraw na umaga ng ikalawang araw, dumaan ako sa Yashima habang papunta sa Takamatsu dahil gusto kong makunan ng isang larawan ang sakura at daungan.

Umakyat ako sa paliko-likong Yashima Skyway at ipinarada ang kotse sa paradahan para sa mga bisita sa tuktok ng Yashima. Mula roon, naglakad ako papuntang Shishi-no-Reigan. Nang masilip ko ang dagat sa likod ng mga sanga ng sakura, napahinto ako. Akala ko, mga bulaklak lang ang pupuntahan ko, pero napakalawak pala ng tanaw sa lungsod ng Takamatsu at sa daungan. Suot ko pa ang mapusyaw na lilang jacket nang agad kong ilabas ang cellphone.

Hawak ko sa dalawang kamay ang cellphone at itinaas ko ito hanggang bahagyang mas mababa sa mga mata ko. Kapag isinama ko nang mas malaki sa kuha ang mga sakura sa harapan, napupunta naman sa gilid ng screen ang daungan. Kapag pinalalawak ko ang kuha para maisama ang dagat, lumiliit naman ang mga bulaklak. Paulit-ulit akong nag-iba ng komposisyon sa iisang puwesto, iniisip kung paano maisasama nang maayos ang dalawa.

Maganda na ang mga sakura kahit sila lang, pero kapag naisama ko pati ang daungan sa likuran, makikilala ko agad na kuha iyon sa Yashima. Bahagya kong itinagilid ang cellphone para pumasok sa itaas ang mga sanga, at sinikap kong ihanay sa kuha ang hangganan kung saan nagtatagpo ang dagat at lungsod. Ang dami ko nang pinag-iisipan bago pa kumuha ng litrato—siguro dahil napakaraming gusto kong pagmasdan sa harap ko.

Sabi raw, ipinangalan ang Shishi-no-Reigan sa batong kahawig ng leon sa ibaba ng tanawan. Sumilip ako sa tabi ng bakod at hinanap kung alin doon ang batong tinutukoy. Sa bawat pagbabago ng anggulo, minsan ay mukha itong may kiling ng leon, minsan nama'y karaniwang bato lang ulit. Nang akala ko'y nakita ko na at naituro iyon, umihip ang hangin at umuga ang sanga ng sakura—hindi ko na naman makita.

Ang mga islang tanaw sa kabila ng dagat ay Ogijima at Megijima. Nasa kabila lang sila ng daungan, pero medyo malabo ang tanaw sa kanila sa banayad na liwanag ng tagsibol. May alamat din daw dito na matapos manalangin si Kōbō Daishi, muling sumikat ang araw na palubog na. Kapag naririnig ko ang kuwentong iyon, parang nagiging espesyal pati ang dagat at langit sa harap ko. May isang talulot ng sakura na tinangay ng hangin papunta sa dagat.

Pagkatapos kong kumuha ng ilang litrato, ibinaba ko ang mga kamay ko at muling bumungad sa akin ang tanawing mas malawak kaysa sa screen. Malapit ang mga sakura; sa malayo, naroon ang dagat at mga isla. Mas naunawaan ko kung gaano sila kalayo kaysa noong pilit ko silang isiniksik sa maliit na screen. Inilagay ko sa bulsa ang cellphone at sinundan ko ng tingin ang tanawin mula sa mga sanga ng sakura hanggang sa mga islang nasa kabila ng dagat.

Pagkalipas ng 11:00, nagpahinga ako sa Reigan Chaya, katabi lang ng Shishi-no-Reigan. Pagkatapos, nagdasal din ako sa Yashima-ji, ang ika-84 na templo sa Shikoku Pilgrimage. Nang magdikit ako ng mga palad para manalangin matapos kumuha ng sunod-sunod na litrato ng sakura, unti-unting kumalma ang pananabik ko kanina. Ganoon pala ang Yashima—may tanawin at lugar din para manalangin sa tuktok. May mga sakura rin sa bakuran ng templo, kaya kumuha ako ng isa pang litrato pagkatapos magdasal.

Pagbalik ko sa paradahan at pagbukas sa mga litrato, maayos na naisama sa ilalim ng mga sakura ang daungan at dagat. Tuwang-tuwa akong maiuwi sa iisang kuha ang lahat ng gusto kong makita, kaya ginawa ko iyong home screen. Ang kailangan ko na lang ay bumaba ng bundok papunta sa Takamatsu, kung saan ako magpapalipas ng gabing iyon.

Sa Shishi-no-Reigan sa Yashima, dapithapon ng tag-araw: nakasuot ang isang babae ng puting camisole dress na may maliliit na bulaklak, at hawak niya sa may baywang ang isang payak na bote ng tubig habang pinagmamasdan ang daungan ng Takamatsu at Dagat Seto-naikai. Maliwanag pa ang lungsod at tumatama ang liwanag ng dapithapon sa tubig.

Tag-arawMaaraw na dapithapon ng Hulyo bandang 18:30

Nakita ko ang hugis ng mga isla sa papalubog na liwanag

Ikalimang araw na ng isang linggong biyahe ko sa Shikoku noong tag-araw. Bumaba ako ng ferry sa Tokushima, at noong ikalawang araw ay sinilip ko ang mga alimpuyo sa Ōnaruto Bridge. Biyernes noon ng Hulyo; nagmaneho ako sa baybayin maghapon, saka dumaan sa Yashima bago bumalik sa tinutuluyan ko sa Takamatsu. Bukas hanggang gabi ang Yashimāru tuwing Biyernes, kaya balak kong dumaan doon matapos panoorin ang dagat habang may liwanag pa. Ipinarada ko ang kotse sa paradahan para sa mga bisita sa tuktok ng Yashima at naglakad papunta sa Shishi-no-Reigan. May liwanag pa sa kalangitan ng dapithapon.

Uminom ako ng dala kong tubig at ibinaba ang bote sa may baywang ko. Humaplos ang hangin sa mga balikat ko sa damit na may maliliit na bulaklak, at gumaan ang pakiramdam ko matapos maglakad. Tanaw mula rito ang lungsod ng Takamatsu hanggang sa dagat, kaya ibinaling ko ang tingin sa mas malayong bahagi ng dagat.

Sa kabila ng sulok-sulok na baybayin ng daungan, umaabot ang malawak na tubig. Noong lungsod lang ang pinagmamasdan ko, nagulat ako sa dami ng mga gusali; pero nang makita ko ito katabi ng dagat, mas naunawaan ko kung saan nakapuwesto ang Takamatsu. Nakakatuwang makita sa harap ko ang lungsod na dati'y nasa mapa lang.

Sinundan ko ng tingin ang repleksiyon ng liwanag sa tubig, mula sa daungan papunta sa mga isla. Naisip kong kumuha ng litrato, pero napansin ko ang unti-unting paglapit ng liwanag sa pampang, kaya nanatili lang sa ibaba ang kamay ko. Papalapit sa mga isla, mas manipis ang guhit ng liwanag; pagdating malapit sa daungan, tumama ito sa pader ng pantalan at kumalat nang pahalang.

Habang may liwanag pa sa langit, dumaan din ako sa Yashimāru. Binuksan ito noong tag-araw ng 2022; isa itong gusaling may pasilyong napalilibutan ng salamin, at tanaw rin ang dagat mula sa tanawan nito. Habang naglalakad ako sa pasilyong marahang kumukurba, unti-unting nagbabago sa likod ng salamin ang tanawin sa labas. Ang daungang minasdan ko kanina sa Shishi-no-Reigan ay para namang larawang nakasabit sa kuwadro ngayong nakikita ko mula sa loob ng gusali.

Bukas din ang Yashimāru tuwing Biyernes sa gabi. Nakakatuwang isipin na puwede pa akong manatili sa bundok hanggang gabi, nang hindi nag-aalala sa oras ng pag-uwi. Pero ang pakay ko ngayon ay masdan ang dagat habang may liwanag pa, kaya lumabas ako at bumalik sa Shishi-no-Reigan.

Pagbalik ko sa Shishi-no-Reigan, unti-unti nang nag-iba ang langit kumpara kanina. Sa liwanag ng dapithapon, litaw na litaw ang hugis ng Ogijima at Megijima sa kabila ng dagat. Dito ko lang yata tunay na nakita ang hugis ng mga islang hindi ko napansin habang nagmamaneho sa maghapon.

Sa tabi ng bakod, marahang hinahampas ng hangin sa dapithapon ang laylayan ng damit ko. Hupa na ang init ng araw, at parang naghahanda na sa gabi ang hangin sa tuktok ng bundok. Tiningnan ko sa app ng mapa kung alin sa dalawang isla ang Ogijima, saka tahimik na pinanood ang daungan habang unti-unting nagbabago ang kulay.

Masaya sigurong maghintay hanggang bumukas ang mga ilaw sa gabi, pero gusto kong itago sa alaala ang tanawing may natitira pang liwanag. Pagbalik ko sa paradahan, tiningnan ko muna sa mapa ang rutang dadaanan ko kinabukasan bago paandarin ang kotse. Dalawang araw na lang ang natitira sa isang linggong biyahe ko sa Shikoku.

Sa Shishi-no-Reigan sa Yashima, taglagas: nakasuot ang isang babae ng lavender na off-shoulder na sweater. Nakapatong sa palad niya ang isang maliit at mababaw na platitong luwad, at sinusuportahan niya ang gilid nito ng kabilang kamay habang nakatingin pababa. Sa likuran ay tanaw ang lungsod ng Takamatsu, ang sulok-sulok na baybayin ng daungan at ang Dagat Seto-naikai.

TaglagasPayapang hapon bandang 14:00 noong Oktubre

Naging seryoso ako sa hawak kong kawarake

Sa ikatlong araw ng tatlong gabing biyahe ko sa Shikoku noong taglagas, matapos bumaba ng ferry sa Tokushima at magmaneho pakanluran, dumating ako sa Yashima sa isang payapang hapon. Gusto kong subukan ang kawarake-nage sa Shishi-no-Reigan, kaya ipinarada ko ang kotse sa paradahan para sa mga bisita sa tuktok ng bundok. Sa kawarake-nage, naghahagis ng maliliit na platitong luwad bilang panalangin para sa suwerte at proteksiyon laban sa malas. Nakakatuwang may magagawa rin ako rito, hindi lang basta magmasid sa tanawin.

Ipinatong ko sa palad ko ang platitong luwad at marahang inalalayan ang gilid nito gamit ang mga daliri ng kabilang kamay. Habang tinitingnan ko ang hugis nitong parang manipis na platito, naisip ko kung paano ko kaya ito ihahagis para lumipad. Nakatitig ako sa hawak ko, habang nakalabas pa ang kamay ko mula sa manggas ng lavender na sweater; hindi na sa dagat ang tingin ko.

Mas seryoso pala ako kaysa inakala ko bago ko ito ihagis. Hindi ko naman gustong ihagis nang buong lakas, pero nag-aalinlangan ako kahit sa paghawak pa lang. Medyo natawa ako sa sarili ko. Gusto kong maayos ang pagbitaw ko, kaya tiningnan ko kung hindi ko ba masyadong hinihigpitan ang mga daliri ko.

Nang iangat ko ang tingin mula sa hawak ko, naroon pa rin ang daungan at dagat na nakita ko kanina. Habang pinagmamasdan ko iyon, unti-unting lumuwag ang mga balikat kong nanigas sa kakaisip kung paano ko ito ihahagis nang maayos. Nagpasya akong mas pahalagahan ang mismong sandali ng pagbitaw sa tanawing ito kaysa ang layo ng mararating nito.

Ang kuwentong ipinasa-pasa tungkol kay Kōbō Daishi sa Shishi-no-Reigan ay kaugnay rin daw ng alamat na natapos niya ang Yashima-ji sa loob ng isang araw. Mula noon pa, marami nang taong nag-alay ng kanilang hiling sa dagat mula rito. Nang maisip ko iyon, gusto ko ring ilagay nang buong puso ang hiling ko sa maliit na platitong luwad sa palad ko.

Huminga muna ako, marahang ibinaluktot ang pulso, saka bumitaw. Bahagyang umikot ang platitong luwad habang lumilipad papunta sa dagat, at agad itong nawala sa paningin ko. Hindi ko alam kung maayos ang lipad nito, pero pagbitaw ko, biglang gumaan ang dibdib ko. Napatawa ako nang mahina habang nakatingin sa dagat. Nagdalawang-isip akong maghagis pa ng ikalawa, pero isa lang ang pinili kong ihagis ngayong araw.

Pagkatapos, naglakad ako sa landas papunta sa Hokurei at narating ko ang Dankorei Observatory. Tanaw mula roon ang dagat na pinangyarihan ng Labanang Genpei. Iba ito sa tanawin ng daungan mula sa Shishi-no-Reigan; bumungad sa akin ang isang tahimik na look. Hindi ko maisip, sa payapang hapon ng taglagas, na naganap pala rito ang isang labanan noon.

Bumalik ako sa may Shishi-no-Reigan at umorder ng matcha at matamis na meryenda sa katabi nitong Reigan Chaya. Pagod man ako sa paglalakad, nakagaan sa akin ang bahagyang pait ng matcha at tamis ng meryenda. Paglabas ko roon, minasdan ko ang dagat at sinubukang tantiyahin kung hanggang saan kaya lumipad ang kawarake na inihagis ko.

Sa pagbisita ko sa Yashima noong taglagas, hindi lang mga larawan ng tanawin ang maiuuwi ko kundi pati ang mismong pakiramdam ng paghawak at paghagis ng kawarake. Habang naglalakad pabalik sa paradahan, ilang beses kong kinuyom at ibinuka ang palad na pinagpatungan ko ng platitong luwad.

Sa isang tanawan sa Yashima, taglamig: nakasuot ang isang babae ng puting coat, pink na scarf at guwantes na kulay krema habang pinagmamasdan ang lungsod ng Takamatsu at mga ilaw ng daungan sa gabi. Sa kabila ng kahoy na rehas, naroon ang madilim na dagat at mga ilaw ng daungan.

TaglamigGabi ng Disyembre

Sa pagitan ng mga ilaw ng daungan, naroon ang dagat

Naglakbay kami sa Shikoku nang tatlong gabi noong Disyembre. Kasama ko ang kaibigan kong babae na lagi ko ring kasamang magbiyahe; iisang ferry ang sinakyan namin. May sarili siyang dilaw na coupé, at pula naman ang kotse ko. Biyernes ang ikatlong araw, at bukas hanggang gabi ang Yashimāru tuwing Biyernes, kaya napagpasyahan naming panoorin ang mga ilaw sa gabi sa Yashima. Magkatabi naming ipinarada ang dalawang kotse sa paradahan para sa mga bisita sa tuktok ng Yashima, saka naglakad papuntang Shishi-no-Reigan.

Pagdating ko sa harap ng kahoy na rehas, marahan akong bumuga ng hangin; sa likod ng puting singaw ng hininga ko, bumungad ang mga ilaw ng lungsod. Pinagdidikit ko ang mga kamay kong may guwantes sa harap ng puting coat ko. Nagkatinginan kami ng kaibigan ko, kapwa namamangha kung gaano kalawak ang tanaw sa gabi ng Takamatsu mula sa tuktok ng bundok.

Itinuro ng kaibigan ko ang mga ilaw na umaabot papunta sa dagat. Hanay-hanay ang mga ilaw hanggang dulo ng daungan, at sa pagitan ng mga ito'y sumisingit ang madilim na tubig. Sinundan ko ng tingin ang hugis ng mga ilaw at ginamit ko ang mga puwang sa hanay para makita kung hanggang saan umaabot ang dagat sa lungsod. Kapag magkasamang tanaw ang lungsod at dagat, hindi lang pala dami ng ilaw ang mapapansin.

Itinaas ko ang pink na scarf hanggang malapit sa baba, at uminit nang kaunti ang pisngi ko. Nang ibaling ko ang tingin sa dagat, parang mas malayo ang naaabot ng tingin ko kaysa noong nakatingin ako sa lungsod. Tahimik ding pinagmamasdan ng kaibigan ko ang tanawin. Mas gusto kong namnamin muna ang sandaling tahimik kaming nakatingin kaysa magsalita.

Nang kumuha ako ng litrato, pinili kong isama sa iisang kuha ang dulo ng daungan at ang dagat. Gusto kong maalala rin ang lawak ng dagat, hindi puro ilaw ang laman ng screen. Ipinakita ko sa kaibigan ko ang kuha, at sabay naming ibinalik ang tingin sa tanawin sa harap namin. Mas malinaw na sa akin ngayon ang hugis ng daungan na kasama sa litrato.

Nanlamig na nang husto ang mga kamay ko, kaya dumaan kami sa CAFE ng Yashimāru. Umorder ako ng HOT na lemonade na may pulot ng Yashima, at hinawakan ko sa magkabilang palad ang tasa. Sa unang lagok pa lang, sabay kaming napasabi: "Ang init!"

Nang uminit na ako, bumalik ako sa Shishi-no-Reigan. Mas sanay na ang mga mata ko sa dilim kaysa kanina, kaya kitang-kita ko pati ang dilim ng dagat sa pagitan ng mga ilaw ng daungan. Sa likod ng puting singaw ng hininga ko, bahagyang kumikislap ang mga ilaw ng lungsod.

Ipinakita sa akin ng kaibigan ko ang mga litrato niya ng tanawin sa gabi. Medyo iba ang bahagi ng daungan na isinama niya kumpara sa kuha ko. Magkatabi kaming nakatayo sa iisang lugar, pero magkaiba pala ang tinitingnan namin; inilagay namin sa tabi ng isa't isa ang dalawang litrato para ikumpara. Nasa kuha ng kaibigan ko pati ang mga ilaw sa kanan na hindi ko naisama sa litrato ko.

Ikinilos ko ang mga daliri ko sa loob ng guwantes at tumingin ako sa lungsod. Pagkababa namin ng bundok, babalik kami sa gitna ng mga ilaw na minasdan ko mula sa itaas. Narinig ko ring paboritong handa tuwing Pasko sa Kagawa ang honetsukidori. Naisip kong bagay na bagay ito sa gabing ito ng Disyembre habang naglalakad kami papunta sa paradahan at pinag-uusapan ang honetsukidori.

Sa paradahan, sumakay ang kaibigan ko sa dilaw niyang coupé at nagsabing, "Mauna na ako." Sumunod ako sa likod niya at bumaba kami sa daan sa bundok sa gabi. Magkakasunod ang mga ilaw ng dalawang kotse, papalapit sa mga ilaw ng lungsod na minasdan namin mula sa itaas.

Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.

Mga larawan ng lugar na ito4 larawan

Lungsod ng Takamatsu, Prepektura ng Kagawa · Tagsibol
Lungsod ng Takamatsu, Prepektura ng Kagawa · Tag-araw
Lungsod ng Takamatsu, Prepektura ng Kagawa · Taglagas
Lungsod ng Takamatsu, Prepektura ng Kagawa · Taglamig

Buksan ang mga larawan

Pagkaing kilala sa lugar

Honetsukidori ng Kagawa

Ang honetsukidori ay pagkaing kilala sa Kagawa: hita ng manok na iniihaw nang buo kasama ang buto. May bersiyong gawa sa matandang manok at may gawa rin sa batang manok; gusto kong tikman muna ang mas malambot na batang manok. Narinig ko ring karaniwang kinakain ito sa Kagawa tuwing Pasko, kaya gusto ko na tuloy itong kainin pagkatapos pagmasdan ang tanawin sa gabi ng taglamig.

Mga tampok

Sabay na tanaw ang dagat at lungsod

Mula sa tuktok ng Yashima, tanaw ang Lungsod ng Takamatsu at ang Dagat Seto-naikai. Gusto kong namnamin sa Shishi-no-Reigan ang mga ilaw sa gabi habang sinusundan ng tingin ang hugis ng daungan.

Talampas ng lava na hugis-bubong

Ang Yashima ay talampas na gawa sa lava at hugis-bubong. Puntahan sa gabi ang bundok na kilala bilang dating larangan ng Labanang Genpei para makita ang tanawin.

Papunta sa tuktok

Paakyat sa tuktok mula sa Yashima Skyway

Mula sa Kotoden Yashima Station: Tinatayang 10 minuto sakay ng kotse
Taas ng Yashima: 292m

Mula sa istasyon, magmaneho paakyat sa tuktok, saka maglakad sa daan sa bundok papuntang Shishi-no-Reigan bilang dagdag na pamamasyal.

Gawin mong batayan sa pagpaplano ng biyahe ang taas ng bundok at tagal ng biyahe mula sa istasyon.

Iba pang artikulo tungkol sa mga lugar

Kung nagustuhan mo ang artikulong ito, tingnan mo rin ang mga ito. Ilang ulit ko nang binalikan ang bawat lugar sa iba't ibang panahon.

Mga lungsod ng Niihama at Shikokuchuo, Prepektura ng Ehime Besshi–Suiha Hana Kaido Naghihintay sa unahan ng daang pambundok ang tulay na paikot sa lambak. Naintriga ako sa paglikong nakita sa mapa, kaya nagmaneho ako patungong Besshi–Suiha Hana Kaido sa tagsibol.

Lalawigan ng Kōchi · Lungsod ng Kōchi Terasa ng Tanawan sa Godai-san Asul pa ang langit, pero ang dami nang ilaw sa kabilang pampang ng ilog. Matapos magmaneho buong araw sa Kōchi, gusto kong pagmasdan ang lungsod mula sa itaas. Ipinatong ko ang kamay sa kahoy na rehas at naghintay pa nang kaunti bago tuluyang dumilim.

Lungsod ng Takamatsu at Lungsod ng Sakaide, Prepektura ng Kagawa Goshikidai (Goshikidai Skyline) Sa biyahe ko sa Goshikidai ngayong taglagas, maglalaan din ako ng oras para pagmasdan ang paglubog ng araw mula sa tuluyan sa bundok. Gusto kong kuhanan sa terasa ng Kyūkamura Sanuki Goshikidai ang langit pati ang repleksyon nito sa tubig.

Tingnan ang listahan ng mga lugar Tingnan ang Gabay sa pamamasyal sa kotse sa buong Japan Tingnan ang mga hintuang Michi-no-Eki at PA Tingnan ang galeriya ng mga larawan

Mapa at mga sanggunian

Buksan ang Yashima sa mapa (magbubukas sa bagong tab)

Mga opisyal na sangguniang ginamit

Mga Lugar Gabay sa pamamasyal sa kotse sa buong Japan