Tsugaru Iwaki Skyline Pagkatapos umakyat sa daang napalilibutan ng mga dahon ng taglagas, pagmasdan ang Mt. Iwaki

Nagpapatuloy ang mga dahong nagkukulay hanggang sa kabila ng kurba. Nang simulan ko ang pag-akyat sa Tsugaru Iwaki Skyline, para akong papasok sa pagitan ng mga punong nasa unahan. Nagsuot ako ng cream na cardigan at checkered na scarf, pero malamig pa rin ang hanging dumadampi sa pisngi ko. Mahigpit kong hawak ang manibela gamit ang dalawang kamay, at nakatuon na ang tingin ko sa susunod na kurba.

9.8km ang buong haba ng daan, at pagkaraan ng toll gate ay sunod-sunod ang 69 na kurba. Pinihit ko ang manibela, inayos ulit, at humarap sa susunod na liko. Masaya para sa akin ang mismong pag-akyat sa daang napalilibutan ng mga puno, kaya kusa akong napangiti. Habang iniisip kung anong tanawin ang sasalubong sa akin sa dulo, patuloy akong nagmaneho nang nakatingin sa unahan.

Pagdating ko sa terminal sa dulo, ipinarada ko ang kotse. Paglabas ko, tumingala ako sa pangunahing tuktok ng Mt. Iwaki at napasinghap sa paghanga. Hindi ko akalaing ganito kalapit ang bundok! Natawa ang kaibigan kong babae na naunang dumating: “Mas seryoso ka ngayong nakatingin sa bundok kaysa noong nagmamaneho ka kanina.” Gusto ko sanang sumagot, pero gusto ko pa itong titigan kahit kaunti pa.

Mula sa Tsugaru Iwaki Skyline, tanaw pati ang Dagat ng Hapon at Tangway ng Tsugaru. Pag-akyat ko rito mula sa gubat, lalo pang lumawak sa paningin ko ang tanawing umaabot sa malayo. Kanina, sa susunod na kurba lang nakatuon ang tingin ko habang nasa kotse; ngayon, puwede ko nang pagmasdan ang tanawin hangga’t gusto ko. Kusang humina ang boses naming magkaibigan habang nag-uusap, at saglit pa akong nagpatuloy sa pagtingala sa bundok.

Pagkababa namin mula sa bundok, pumili ako ng Dake-kimi soft-serve ice cream sa Noichigo. Ang ibig sabihin ng “kimi” sa Dake-kimi ay mais sa wikang Tsugaru. Nang maalala ko ang kahulugan nito at tumikim, napangiti ako sa lamig at tamis. Sabi ng kaibigan ko, “Ngayon naman, hindi ka na tumitigil sa pagngiti.” Napatawa rin ako. Ang saya talagang kumain ng malamig at matamis matapos pagmasdan ang bundok.

Kahit tapos na akong kumain, hindi pa rin mawala sa isip ko ang Mt. Iwaki na minasdan ko mula sa terminal. Hindi ko yata maikukuwento nang buo ang saya ng araw na iyon kung isa lang sa dalawa ang babanggitin ko: ang pagmamaneho sa gitna ng mga dahon ng taglagas, at ang pagkamangha sa laki ng bundok paglabas ko ng kotse. Sa susunod na taglagas kong pumunta sa Mt. Iwaki, gusto ko ulit tahakin ang mga kurbang iyon at pagmasdan nang dahan-dahan ang bundok.