Lakarin at pagmasdan ang Hitome Senbonzakura Hanay ng mga sakura sa tabi ng agos ng Ilog Shiroishi tuwing tagsibol

Paglabas ko sa plaza ng Parke sa Ilog Shiroishi, punong-puno ng sakura ang pilapil sa kanan. Nasa kaliwa ang ilog at sa harapan ko, may tulay sa di-kalayuan. Akala ko, gaya ng dati, hahanap muna ako ng isang bulaklak na mapagmamasdan nang malapitan, pero agad napako ang tingin ko sa hanay ng sakura na umaabot hanggang sa malayo. Napahinto ako at nanatiling nakaunat ang isang kamay; gusto kong sabihin nang malakas, kahit mag-isa lang ako, “Tingnan mo, umaabot pa roon!”

Malamig pa ang hangin sa umaga, kaya buti na lang at nagsuot ako ng manipis na jacket. Inayos ko muna ang dulo ng manggas ng lavender kong hoodie saka naglakad-lakad sa daan sa tabi ng ilog. Nag-iiba ang mga punong nakikita ko habang sumusulong, pero sa bandang dulo, naroon pa rin ang hanay ng sakura. Hindi sapat sa akin ang pagmasdan sila mula sa iisang puwesto; gusto ko pang maglakad nang kaunti.

Sabi nila, umaabot nang humigit-kumulang 8km ang hanay ng Hitome Senbonzakura sa kahabaan ng pilapil ng Ilog Shiroishi. Kaya pala kahit naglalakad ako, gusto ko pa ring malaman kung hanggang saan umaabot ang hanay. Hindi ko minadaling makita ang lahat ngayon; pinili kong namnamin nang dahan-dahan ang mga punong nakatawag-pansin sa akin sa parke. Pagkatapos kong pagmasdan ang hanay na umaabot sa malayo, pinansin ko naman nang malapitan ang sanga sa harap ko. Parehong sakura ang nakikita ko, pero iba ang saya kapag ganoon kalapit.

Pagtingin ko sa ilog, parang mas malawak ang langit kaysa noong nakatingala ako sa mga sakura. Kapag nasa ilalim ako mismo ng mga bulaklak, puno ng mga sanga ang tanaw ko; sa bandang ilog, maluwag ang tanawin. Huminto ako sandali para magpahinga, saka muling tumingala sa pilapil. Masarap ding mapalibutan ng mga sakura, pero lalo kong nagustuhan ang sandaling ito—ang pagmasdan sila sa maluwag na tanawing may ilog na umaagos.

Sabi nila, itinanim ang mga punong sakura na ito noong Taishō 12 at Shōwa 2 mula sa donasyon ni Kaijiro Takayama, na nagmula sa Bayan ng Ogawara. May taong unang nagtanim sa mga punong bumubuo sa ganito kalawak na hanay ngayon. Masaya ako na ngayon, ako naman ang nakamasid sa mga punong matagal nang lumalaki. Kapag nadaragdagan ng kuwento tungkol sa pinagmulan ng hanay ang alaala ko sa mga bulaklak, gusto ko itong tandaan kahit nakauwi na ako.

Habang pinagmamasdan ko ang sakura, sumagi na rin sa isip ko ang matatamis na puwedeng kainin. May Sarashi Yoshi Ame sa Ogawara, isang kendi na kahawig ng isang kumpol ng pinagsama-samang sinulid. Sabi, madaling matunaw ito sa bibig kaya naisip kong tikman ito pagkatapos kong pagmasdan ang sakura. Mula sa plaza, iniunat ko ulit ang kamay ko patungo sa hanay ng mga bulaklak na umaabot sa malayo. Akala ko matatapos na ako sa lakad sa umaga, pero gusto ko pang maglaan ng oras para matikman ang mga matatamis na pagkain ng bayan.