Tanawin ang Genbikei Gorge sa taglagas Mga dahon sa batong pader at dango sa kamay

Mula sa daanan sa tulay, sumilip ako sa ilog at napasinghap sa lalim nito. Umaagos ang tubig sa pagitan ng mga batong pader sa magkabilang panig, at sa mas malayong bahagi, parang papakitid nang papakitid ang ilog. Nagbago na ang kulay ng mga dahon sa mga punong nasa itaas. Inayos ko ang manggas ng amerikana ko bago muling tumingin sa ilog. Akala ko mga dahon ang sadya kong tingnan, pero ang mga hugis ng bato at tubig pala ang unang nakabihag sa akin.

Hindi patag na parang pader ang ibabaw ng mga bato. May mga bahaging nakausli at malalalim na siwang, kaya gusto kong sundan ng tingin ang mga ito mula sa mga punong nasa itaas hanggang sa tubig sa ibaba. Sabi nila, nabuo ang Genbikei Gorge sa mahabang panahon dahil unti-unting kinayod ng Ilog Iwai ang mga bato. Nang maisip kong tubig ang humubog sa lugar na ito, gusto kong pagmasdan nang mas mabuti pati ang mga bahaging makitid ang agos.

Bumili ako ng dango habang naglalakad at bumalik sa daanan sa tulay. Nasa isang kamay ko ang maliit na platong papel, at nasa kabilang kamay naman ang tuhog ng dango. Itinaas ko na sana ito para kumagat, pero napatingin ako sa mga dahon sa kabila at napatigil ang kamay ko. Sumilip ako sa ilog, saka muling tumingin sa dango. Kapag nasa harap ko ang magandang tanawin at matatamis na pagkain, gusto ko talagang namnamin nang dahan-dahan ang dalawa.

Pagkakagat ko sa dango, kumalat ang tamis at kusang napangiti ako. Kanina, seryoso akong nagmamasid sa mga hugis ng bato; ngayon, seryoso na rin ako sa dango. Hindi ko minadaling ubusin ito. Ibinalik ko sa ibabaw ng plato ang tuhog at pinagmasdan ang ilog. Gusto kong sabay na maalala ang tamis na naiwan sa bibig at ang tanawin ng umaagos na tubig. Parang kasama na rin sa alaala ko ng sarap ng dango ang mga batong pader na ito.

Isa sa mga tanyag na pagkain sa Genbikei Gorge ang Kakkō Dango, na inihahatid sa isang basket na nakasabit sa lubid sa ibabaw ng ilog. Noong una ko itong narinig, napaisip ako: dango pala ang tumatawid sa ilog, hindi tao. Sinasabing ilalagay ang order at bayad, saka ipapatunog ang kahoy na pamalo, at ihahatid na ang dango at tsaa. Ang saya ng lugar na may magandang tanawin at may inaabangan pa bago kumain.

Naisip kong magpatuloy na sa paglalakad, kaya inayos ko ang hawak ko sa platong dala ko. Bago umalis, muli kong minasdan ang tanawin mula sa mga puno hanggang sa tubig. Alam kong ilog ang umuukit sa mga bato, pero nang makita ko mismo ang mga hugis sa harap ko, mas malawak pala ang prosesong ito kaysa inaakala ko. Matapos namnamin ang mga dahon at dango, malamang maiisip ko rin pag-uwi kung paano hinubog ng ilog ang mga bato. Gusto ko ring pagmasdan ito sa ibang paraan sa susunod, kaya iniwan ko ang tulay na sabik ipagpatuloy ang paglalakad.