Prepektura ng Ehime

JR Shimonada Station Dapithapon sa taglamig, natigil ako sa pagbabalat ng mikan

Nang magbalat ako ng mikan sa bangko ng Shimonada Station, napako ang tingin ko sa papalubog na araw sa Iyo-nada. Narito ang kuwento ko tungkol sa dapithapon sa taglamig at mga tanawing puwede mong pagmasdan mula sa platapormang nasa tabing-dagat.

Damhin mo ang kuwento at mga tampok ng taglamig.

Sa plataporma ng Shimonada Station, lumulubog ang araw sa Iyo-nada habang nakaupo sa bangko ang isang babaeng tumigil sa pagbabalat ng mikan at nakatanaw sa dagat

TaglamigDapithapon sa kalagitnaan ng Disyembre

Pagkatapos magpaalam sa araw, isang hati ng mikan

Noong dapithapon sa kalagitnaan ng Disyembre, umupo ako sa bangko sa Shimonada Station. Nasa harap ko agad ang dagat; kahit nakaupo lang naman ako, parang napakalayo na ng narating ko. Kinuskos ko ang mga kamay kong nilamig sa hangin ng taglamig, saka ko kinuha ang mikan na dala ko. Bago pa ako dumating, inaabangan ko nang kainin iyon habang pinagmamasdan ang paglubog ng araw.

Nang ipasok ko ang daliri ko sa balat, napansin kong pababa sa dagat ang araw. Kanina lang, bilog na bilog pa ito; unti-unti na itong lumalapit sa abot-tanaw. Ha? Malulubog na agad? Nagmamadali akong magbalat ng mikan, pero mas mahaba pa pala kaysa inaasahan ang nakabuklat na balat; nakabitin ito sa harap ng mga tuhod ko at umindayog.

Kahit nakatitig ako sa balat ng mikan, lalo pang lumiit ang araw. Mamaya na lang kaya ako kumain? Hawak ko sa magkabilang kamay ang mikan na hindi ko pa tapos balatan at ang balat na nakalaylay dito, saka ako humarap sa dagat. Kanina, napapansin kong malamig ang hangin, pero ngayong tahimik akong nakaupo, pakiramdam ko bahagi na rin ito ng sandaling iyon.

Hindi ko ginalaw ang mga kamay at pinanood ko hanggang tuluyang mawala sa dagat ang huling bahagi ng araw. Ayokong mawala ito, kaya baka halos hindi na ako kumurap. Paglubog nito, saka ako nakahinga nang maluwag at napansing naninigas pala nang kaunti ang mga balikat ko. Lulubog naman ang araw kahit panoorin ko o hindi, pero gusto ko pa rin itong ihatid ng tingin hanggang tuluyang lumubog.

Pagkatapos kong pagmasdan pa ang dagat, saka ko tinapos balatan ang mikan. Nang isubo ko ang isang hati, saka lang parang kumilos ulit ang mga kamay ko at gumaan ang loob ko. Akala ko kakain ako habang pinapanood ang paglubog ng araw, pero bago pa ako makakain, nasaksihan ko na ang buong paglubog. Gusto ko ring namnamin ang isang hati ng mikan habang inaalala ko ang tanawing nasaksihan ko.

Pauwi na ako, pero ilang ulit kong nilingon ang dakong nilubugan ng araw. Kapag tiningnan ko ulit ang mga larawan ko ngayon, malamang maalala ko hindi lang ang dagat, pati ang mikan na hindi ko pa tapos balatan. Sa pagkukuwento ko sa kaibigan kong babae, baka isipin niyang pagkain agad ang una kong ikukuwento. Pero ang gusto kong ipakita ay iyong dapithapong nagpahinto sa kamay ko.

Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.

Mga larawan ng lugar na ito1 larawan

Prepektura ng Ehime · Taglamig

Buksan ang mga Larawan

Mga Kilalang Pagkain sa Lugar

Mikan ng Ehime

Siyempre, mikan agad ang naiisip ko kapag Ehime ang usapan. Habang nagbabalat ako ng mikan at nakatanaw sa dagat, natigil ang mga kamay ko. Kinain ko ang isang hati pagkaraang magpaalam sa araw; gusto kong alalahanin ang lasa niyon kasabay ng tanawing iyon.

Mga tampok

Tanaw ang Iyo-nada mula sa plataporma

Sa Shimonada Station, nasa mismong harap ng plataporma ang Iyo-nada. Pag-upo sa bangko, agad sasalubong sa paningin ang lawak ng dagat. Hawak ko ang mikan at ilang sandaling nakalimutan ko pang kainin iyon.

Sandaling magpaalam sa araw

Pagsapit ng dapithapon, matatanaw mo ang araw na lumulubog sa dagat. Noong araw na dumating ako, gusto kong panoorin itong lumiit at tuluyang mawala. Nang maglaho ang huling liwanag, napuno ng tuwa ang dibdib ko dahil nakarating ako rito.

Paraan ng Pagpunta at Saya sa Biyahe

Papunta sa Shimonada Station, tanaw ang Iyo-nada

Sakay ng Lokal na Tren mula JR Matsuyama Station: Mga 50 minuto
Lokasyon: Okubo, Futami-cho, Lungsod ng Iyo, Prepektura ng Ehime

Mga 50 minuto ang biyahe mula JR Matsuyama Station hanggang Shimonada Station sakay ng lokal na tren. Nasa harap mismo ng istasyon ang Iyo-nada. Naiisip ko pa lang ang paglubog ng araw mula sa platapormang nasa tabi ng dagat, nasasabik na agad ako kahit hindi pa ako nakakarating.

Hanapin sa mapa ang JR Shimonada Station. Isama mo rin sa kasiyahan ng biyahe ang pag-upo sa bangko at pagtanaw sa dagat.

Iba pang artikulo tungkol sa mga lugar

Kung nagustuhan mo ang artikulong ito, tingnan mo rin ang mga ito. Ilang ulit ko nang binalikan ang bawat lugar sa iba't ibang panahon.

Mga lungsod ng Niihama at Shikokuchuo, Prepektura ng Ehime Besshi–Suiha Hana Kaido Naghihintay sa unahan ng daang pambundok ang tulay na paikot sa lambak. Naintriga ako sa paglikong nakita sa mapa, kaya nagmaneho ako patungong Besshi–Suiha Hana Kaido sa tagsibol.

Lalawigan ng Kōchi · Lungsod ng Kōchi Terasa ng Tanawan sa Godai-san Asul pa ang langit, pero ang dami nang ilaw sa kabilang pampang ng ilog. Matapos magmaneho buong araw sa Kōchi, gusto kong pagmasdan ang lungsod mula sa itaas. Ipinatong ko ang kamay sa kahoy na rehas at naghintay pa nang kaunti bago tuluyang dumilim.

Lungsod ng Takamatsu at Lungsod ng Sakaide, Prepektura ng Kagawa Goshikidai (Goshikidai Skyline) Sa biyahe ko sa Goshikidai ngayong taglagas, maglalaan din ako ng oras para pagmasdan ang paglubog ng araw mula sa tuluyan sa bundok. Gusto kong kuhanan sa terasa ng Kyūkamura Sanuki Goshikidai ang langit pati ang repleksyon nito sa tubig.

Tingnan ang listahan ng mga lugar Tingnan ang Gabay sa pamamasyal sa kotse sa buong Japan Tingnan ang mga hintuang Michi-no-Eki at PA Tingnan ang galeriya ng mga larawan

Mapa at mga sanggunian

Buksan sa mapa ang JR Shimonada Station (magbubukas sa bagong tab)

Mga Opisyal na Impormasyong Pinagkunan

Mga Lugar Gabay sa pamamasyal sa kotse sa buong Japan