Tokyo Bay Isang gabi ng tagsibol sa Tokyo Bay, tanaw mula sa promenade ng tulay

Gabi iyon sa huling bahagi ng Abril nang pumunta ako sa promenade ng Rainbow Bridge. Karaniwan, dumaraan lang ako sakay ng kotse sa baybayin ng Tokyo; ngayong gabi, gusto ko itong namnamin habang naglalakad. Umaakyat mula sa ilalim ng tulay ang hangin. Habang hinihila ko ang harap ng coat ko para maisara ito, napansin kong kumalat na sa kabila ng dagat ang mga ilaw ng lungsod na kanina'y tanaw ko pa sa malayo.

Sa isang panig ng daanan ay dagat; sa kabila naman ang kalsada. Nasa itaas ko ang sunod-sunod na biga ng tulay, at kahit naglalakad lang ako sa ilalim ng mga iyon, iba na ang pakiramdam kumpara sa karaniwan kong pagmamaneho. Habang naririnig ko ang ingay ng mga kotseng dumaraan, naisip ko na karaniwan, ako ang nasa kabilang panig, sakay ng kotse. Napangiti ako sa kakaibang naisip na iyon.

Huminto ako sa bahaging malinaw ang tanaw sa dagat at marahang ipinatong ang kamay sa hawakan. Sa tubig, numinipis at nagkakahiwa-hiwalay ang mga repleksiyon ng ilaw kasabay ng alon. Inilabas ko sana ang cellphone para kumuha ng litrato, pero mas gusto ko munang namnamin ang tanawin, kaya ibinalik ko ito sa bulsa. Ang sarap pala ng pakiramdam na puwede akong huminto lang at tumingin.

Maya-maya, itinulak ng hangin ang bangs ko sa mga mata. Inalis ko iyon gamit ang isang kamay, at kasunod namang gumalaw ang laylayan ng coat ko. Kanina, sa sobrang tutok ko sa tanawin, nakalimutan ko na ang hangin; siya naman, naroon lang pala at ibinabalik ako sa kasalukuyan. Napangiti ako, inayos ang coat, saka muling humarap sa dagat.

Habang pinagmamasdan ko ang mga ilaw, naalala ko nang kaunti ang sarili ko kanina sa maghapon. Baka puro susunod na lakad ang nasa isip ko, kaya napalampas ko ang tanawin sa harap ko. Dito, hindi ko kailangang magmadaling pumunta sa susunod na lugar; napapansin ko nang mabuti ang mga gusali sa malayo pati ang tubig. Ang Tokyo na akala ko'y kabisado ko, may ipinakita pa palang ganitong mukha sa akin. Sobra akong natuwa.

Dahan-dahan din akong naglakad sa tulay pauwi. Ngayong gabi, malinaw sa akin: hindi lang ang bilis ng pagmamaneho ang dahilan kung bakit mahal ko ang baybayin na nakasanayan ko. Pagbalik ko sa kotse, sa daan ako titingin habang hawak ang manibela, pero mukhang mananatili pa sa isip ko ang mga ilaw sa dagat ngayong gabi. Sabik na akong magmaneho uli rito, at gumaan pati ang mga hakbang ko.