Talon ng Nachi Hindi ko namalayang napayuko ako sa harap ng talon sa likod ng pagoda

Pagdating ko sa likod ng pangunahing bulwagan ng Seiganto-ji, nakita ko ang Talon ng Nachi sa likod ng pagodang may tatlong palapag. Bandang huling bahagi ng Abril noon, napakasarap sa pakiramdam ng hangin ng tagsibol matapos kong maglakad. Inilipat-lipat ko ang tingin ko mula sa pagoda papunta sa talon, saka pabalik sa pagoda. Kahit nakita ko na ang tanawing ito sa mga litrato, parang hindi mapirmi ang tingin ko.

Nasa malayong likuran pala ng pagoda ang talon. Nang makita ko ang tubig na tuwirang bumabagsak sa pagitan ng mga puno, biglang tumahimik ang isip ko. Mula sa malapit hanggang sa malayo, sinundan ko lang ng tingin ang tanawin; unti-unti kong naunawaan kung gaano ito kalawak. Buti na lang at naglakad ako hanggang dito.

Nabasa ko na itinuturing na banal at sinasamba sa Hirō-jinja ang Talon ng Nachi, kaya pinagpatong ko ang mga kamay ko sa harap ng katawan at bahagyang yumuko. Pag-angat ko ng tingin, tuloy lang ang agos ng tubig gaya kanina. Itinuwid ko ang likod ko para pagmasdan itong mabuti, pero nawala ang tensiyon sa mga balikat ko.

Kapag nakakakita ako ng magandang tanawin, gusto ko agad itong kunan ng litrato. Pero ngayon, gusto ko pang tumingin nang kaunti. Kahit alam kong titingnan ko ulit ang mga larawan pagkauwi, sayang namang ilayo ang tingin ko sa tanawing nasa harap ko ngayon. Kaya mas matagal akong nagmasid bago kumuha ng litrato.

Muli kong dahan-dahang inilipat ang tingin mula sa bubong ng pagodang may tatlong palapag papunta sa agos ng talon. Nakatayo lang ang pagoda, habang tuloy-tuloy naman ang daloy ng talon. Baka iyon ang dahilan kaya hindi ako nagsasawang pagmasdan ang dalawa sa iisang tanawin. Gusto ko ring ipakita ito sa kaibigan kong babae, pero mauunawaan kaya niya kung bakit ako natahimik?

Bago umalis, muli kong tiningala ang talon at inalis ang pagkakapatong ng mga kamay ko. Kahit naisip kong oras nang bumalik, nakaharap pa rin ako sa tanawin—ayaw ko pang umalis. Bago ako pumunta sa Bundok Nachi, sabik akong makita ang talon. Nang pauwi na ako, naging mahalagang alaala rin ang sandaling hindi ko kailangang magmadali sa harap nito.