Magmaneho sa hanay ng mga punong metasequoia Magmaneho sa hanay ng mga punong umaabot sa malayo, saka bumaba at maglakad

Pagpasok ko sa hanay, biglang nagbago ang tanawin sa harap ko. Nakahilera ang mga puno sa magkabilang gilid ng daan, at nagpapatuloy ang hanay hanggang sa dulo ng tanaw. Napakasaya palang makapasok mismo sa lugar na dati ko lang nakikita sa mga larawan. Hindi ko napigilang mapabulalas habang nakatingin ako sa daan at mahigpit na hawak ang manibela.

Bukas ang bubong ng pulang kotse, kaya pumapasok ang hangin ng taglagas. Sa bawat pagdaan ko sa mga anino ng sanga sa kalsada, lalo kong nadarama na nagmamaneho nga ako sa pagitan ng mga puno. Tumingin ako sa unahan: naroon ang susunod na puno, at kasunod pa nito ang isa pa. Kusang sumagi sa isip ko na gusto ko pang magpatuloy nang kaunti.

Pagkalampas ko sa hanay, naglaan pa ako ng oras para maglakad at magmasid. Mas ramdam ko ang lapit ng mga puno kaysa noong nakatanaw ako mula sa kotse. Nang tumingala ako, mataas at malalapad ang mga sanga; mula sa paanan ko, tanaw pa rin ang daang dinaanan ko kanina. Iisang lugar iyon, pero para akong nakakita ng ibang tanawin.

Itinutok ko ang cellphone para kumuha ng litrato, pero kapag isinama ko sa kuha ang punong malapit sa akin, hindi nahuhuli ng larawan kung gaano kahaba ang hanay. Kapag mas malayo naman ang kuha, hindi na kasya ang mga sanga na kanina’y tinitingala ko. Parang gusto kong maisama ang lahat sa iisang larawan. Ibinaba ko muna ang telepono at sinundan ng tingin ang daan mula sa harap ko hanggang sa malayo.

Dito raw nagsimula ang hanay nang magtanim ng mga puno bilang bahagi ng paghahanda sa sakahan para sa mga mag-aaral. May ganoon palang pinagmulan ang mga punong nakapaligid sa akin ngayon. Habang tinitingnan ko ang mga tuwid na puno, naisip kong hindi lang sila basta itinanim para sa mga larawan—dito talaga sila lumaki.

Pagbalik ko sa kotse, gusto kong tahakin ulit ang daang dinaanan ko. Kanina, sabik akong makarating dito; ngayon, ang mismong pagmamaneho sa pagitan ng mga puno ang pinakaaabangan ko. Gusto ko ring bumalik kapag hitik na sa dahon ang mga sanga. Sumakay ulit ako, humarap sa daan, at ipinatong ang mga kamay ko sa manibela.