Biei, Hokkaido
Shirogane Blue Pond Salitan ang tingin ko sa lawa at sa soft-serve
Noong araw na pinagmamasdan ko ang bughaw na tubig at ang mga tuyong punong nakatayo pa, hindi ko na maalis ang tingin sa lawa habang kumakain ng soft-serve. Basahin ang kuwento ng paglalakbay ko ngayong tag-araw.
Ngayong tag-araw, pinagmasdan ko ang bughaw na tubig at mga tuyong larch. Dahan-dahan kong ninamnam ang Blue Pond soft-serve habang pabalik-balik ang tingin ko sa lawa.
Tag-arawTag-araw para pagmasdan ang bughaw na tubig
Tikim muna, saka tingin ulit sa lawa
Nang makita ko ang lawa mula sa daanang lakaran, napahinto ako. Nakahilera sa tubig ang mga puno, at nasa harap ko mismo ang tanawing nakita ko sa mga litrato. Tiningnan ko muna ang tubig, saka sinundan ng tingin ang mga sanga; hindi ko malaman kung saan ako unang titingin.
Bahagya kong itinaas papunta sa lawa ang Blue Pond soft-serve na hawak ko. Mapusyaw na asul ang soft-serve, bughaw naman ang tubig. Magkaiba pala ang dating ng dalawang kulay kapag pinaghambing. Ewan ko ba, napangiti akong parang may ipinagmamalaki. Kung nakita iyon ng kaibigan kong babae, baka matawa siya sa itsura ko.
Pagkatikim ko, lasang ramune. Habang ninanamnam ko ang tamis, pabalik-balik ang tingin ko sa mga puno sa lawa. Masarap ang soft-serve, at gusto ko pang namnamin ang tanawin. Hindi ko kailangang mamili. Ngayong araw, puwede kong dahan-dahang namnamin ang soft-serve habang pinagmamasdan ang lawa.
Pagtingin ko sa pagitan ng mga puno, nakita ko rin ang tubig sa kabila. Mas lalo kong napansin ang lawak ng lawa kaysa noong mga punong malapit lang sa akin ang tinitingnan ko. Ibinaba ko ang kamay kong may hawak na soft-serve at nagtagal akong nakatingin sa tanawin.
Pagkatapos kumuha ng litrato, tumikim ulit ako ng soft-serve. Kung ipapakita ko ito sa kaibigan ko, gusto ko ring may litrato kung saan magkasama ang lawa at ang soft-serve. Dumami nga ang litrato ko ng matatamis kahit tanawin ang sadya ko, pero pareho namang bahagi ng saya ko noong araw na iyon.
Pagkaubos ko ng soft-serve, muli kong pinagmasdan ang mga puno at ang tubig. Gusto kong baunin sa alaala ang bughaw ng tubig na inihambing ko sa soft-serve at ang hanay ng maninipis na sanga. Kapag ipinakita ko ang mga litrato sa kaibigan ko, alin kaya ang ikukuwento ko muna—ang lawa o ang soft-serve?
Kathang-isip ang bahagi ng kuwento at hango sa lugar. Para sa tumpak na impormasyon, pakitingnan ang mga opisyal na website ng turismo at mga website na nagbibigay ng impormasyon.
Pagkaing kilala sa lugar
Blue Pond soft-serve
Pang-tag-araw lang ang Blue Pond soft-serve, at lasang ramune ito. Itinaas ko ang mapusyaw na asul na soft-serve sa tapat ng lawa para paghambingin ang mga kulay, tumikim, saka muling pinagmasdan ang tanawin. Naging masaya pati ang oras ng pagkain.
Mga tampok
Mga tuyong punong larch na nakahilera sa tubig
Nakahilera sa Blue Pond ang mga punong larch na tuyo na pero nakatayo pa. Akala ko tubig lang ang tinitingnan ko, pero napasunod pati ang tingin ko sa maninipis na sanga.
Lawang nabuo mula sa mga proyektong pang-iwas sa sakuna
Noong may mga proyektong pang-iwas sa sakuna sa Bundok Tokachi-dake, naiipon ang tubig sa dike at nagkaroon ito ng bughaw na kulay, kuwento nila. Nang malaman ko kung paano nabuo ang lawa matapos itong pagmasdan, gusto ko pa itong tingnang mabuti.
Impormasyon sa ruta
Mula Biei Station papuntang Shirogane Blue Pond
- Biyahe mula Biei Station sakay ng kotse
- Mga 20 minuto
- Destinasyon ng biyahe
- Shirogane Blue Pond
Mula JR Biei Station, humigit-kumulang 20 minuto ang biyahe sakay ng kotse. Gawin mong destinasyon ang lawa at, pagdating mo, namnamin ang tanawin ng tubig at mga puno.
Mula Biei Station, bumiyahe ako papunta sa Blue Pond. Pagdating ko, gusto kong maglaan ng mahabang oras kapwa sa pagtikim ng soft-serve at pagmamasid sa lawa.
Iba pang artikulo tungkol sa mga lugar
Kung nagustuhan mo ang artikulong ito, tingnan mo rin ang mga ito. Ilang ulit ko nang binalikan ang bawat lugar sa iba't ibang panahon.
