Amaharashi Coast Sa kabila ng batong Onna-iwa, ang kabundukan ng Tateyama na nababalutan ng niyebe

Dumating ako sa Amaharashi Coast sa oras na malamig pa ang hangin sa umaga. Ipinarada ko ang pulang kotse sa paradahan ng hintuang Michi-no-Eki Amaharashi at humarap sa dagat. Sa likod ng Onna-iwa, sunod-sunod ang mga bundok na nababalutan ng niyebe. Napasinghap ako sa gulat—may ganito palang tanawin sa kabilang panig ng dagat.

Sa bawat galaw ng alon sa Toyama Bay, mas nauunawaan ko ang layo sa pagitan ng dagat at mga bundok. May bato sa malapit at malawak na hanay ng Tateyama sa malayo. Mas may lalim pala ang tanawin kaysa sa mga larawang nakita ko; hindi ko malaman kung saan ako pupuwesto para pagmasdan ito.

Nang humampas sa akin ang hangin, napayakap ako sa sarili. Itinago ko ang mga dulo ng daliri at itinaas ang mga balikat, pero nakatuon pa rin ang mga mata ko sa mga bundok na nababalutan ng niyebe. Ramdam na ramdam ko ang lamig, pero hindi ko pa rin magawang bumalik sa kotse.

Sinulyapan ko ang pulang kotse at naisip kong mabuti na lang, nakasara ang bubong. Akala ko papasok lang ako para magpainit, pero bumalik agad ang tingin ko sa dagat. Naghahanap ako ng dahilan para bumalik sa kotse, pero ako rin ang patuloy na nagdadagdag ng mga gusto ko pang pagmasdan. Kaya hindi ako agad makabalik.

Manipis na hamog ang lumulutang malapit sa ibabaw ng dagat. Hindi nito natatakpan ang mga bundok na nababalutan ng niyebe; sa ibabaw lang ng mga alon ito dahan-dahang gumagalaw. Sa likod ng hamog ay tanaw ang Onna-iwa. Niyakap ko ang sarili ko habang pinagmamasdan kung paano unti-unting nagbabago ang anyo ng tanawin sa iisang lugar.

Paulit-ulit kong naisip na magtatagal pa ako nang kaunti bago ko sa wakas binalikan ang kotse. Kahit nakaupo na ako, nasa isip ko pa rin ang hanay ng bundok kanina. Mas matindi ang saya ko nang makita ko mismo ang tanawing iyon kaysa sa antok ko sa maagang paggising.