Pagmasdan ang tanawin sa gabi sa Senaga-jima Nakahawak sa rehas ng hagdan, naghihintay sa mga ilaw sa langit

Pagsapit ng 20:00 sa isang gabi ng Agosto, naglakad ako paakyat sa mataas na bahagi ng Senaga-jima. Isang kamay ang nakahawak sa rehas ng hagdan; sa kabila ng dagat, sunod-sunod ang mga ilaw ng paliparan. Madilim na ang dagat na tanaw ko noong araw, pero pahaba pa ring kumikislap sa tubig ang mga ilaw. Doon kaya dadaan ang eroplano?

May bahaging lumiwanag sa langit kaya napatingala ako. Habang lumalapit ang dating maliit na liwanag, unti-unti kong nakikita ang hugis ng mga pakpak. Eroplano pala. Nang mapagtanto ko iyon, napahinto ako sa gitna ng hagdan. Sinundan ko ng tingin ang paglapit nito sa paliparan; mukhang bahagya ring nakabuka ang bibig ko.

Unti-unting bumababa ang eroplano papunta sa paliparang nasa malayo. Narinig ko ang tunog nito, saka unti-unti ring humina habang lumalayo. Kapag sakay ako ng eroplano, sa labas ng bintana lang ako nakatingin; iba pala kapag pinagmamasdan ito mula sa labas—kitang-kita ang galaw nito hanggang sa paglapag. Baka ngayong araw pa lang magsisimula ang biyahe sa Okinawa ng mga bagong dating.

Nang ibinalik ko ang tingin sa ibaba, nakita ko ang mga ilaw sa daanan at ang paradahan sa dulo. Sa ibaba, tanaw ko ang maliit kong pulang kotse sa paradahan. Habang iniisip kong nakaakyat nga pala ako rito sa paglalakad, inayos ko ulit ang pagkakahawak sa rehas. Hinaplos ng hangin sa gabi ang mga balikat kong nakalitaw sa itim na pang-itaas, at unti-unti ring kumalma ang katawan ko mula sa init ng maghapon.

Habang pinagmamasdan ko ang mga ilaw na nakasalamin sa dagat, mas madalas na akong napapatingin sa langit kaysa noong hindi ko pa hinihintay ang naunang eroplano. Tinititigan ko ang bawat ilaw, iniisip kung eroplano ba iyon; kapag napapansin kong hindi gumagalaw, ibinabaling ko ulit ang tingin ko sa dagat. Nakakatuwa kahit paulit-ulit lang. Inilabas ko ang cellphone para tingnan ang oras, pero itinabi ko rin agad. Hindi ko pa kailangang magmadaling umuwi.

Paibaba na sana ako ng hagdan nang mapansin ko ang ilaw ng susunod na eroplano. Isang eroplano pa, sabi ko sa sarili ko habang bumabalik sa tabi ng rehas. Malamang lalapit din ito sa paliparan gaya ng nauna, pero gusto ko pa ring makita ang sandaling iyon. Parang gusto ko pang patagalin nang kaunti ang gabing biyahe ko rito. Gusto ko na ang gabing ito, pati na ang mga sandaling naghihintay ako rito matapos bumaba ng kotse.