Libutin ang Sasagawa-nagare Tingnan ang dagat na malinaw hanggang sa paanan ng mga bato

Nagmaneho ako sa baybayin at huminto sa tanawan sa may baybayin ng Megane-iwa. Dapithapon noon ng Agosto, pero maliwanag pa ang langit. Nakasuot ako ng itim na off-shoulder top at puting palda habang pinagmamasdan ang dagat mula sa loob ng bakod na kahoy.

Kita ang mga batong nasa ilalim ng malinaw na tubig sa paanan ng mga bato, kaya napako ang tingin ko roon. Tuwing gumagalaw ang alon, tila sumasabay sa galaw nito ang mga batong nasa ilalim ng tubig. Dahan-dahan kong inilipat ang tingin mula sa may dalampasigan patungo sa hanay ng mga batong umaabot hanggang laot.

May malapad at mabigat na bato, kasunod ang makitid at matulis. Sa likod niyon, sunod-sunod naman ang mabababang bato—kakaiba ang hugis ng bawat isa. Habang nagmamaneho ako sa baybayin, inaabangan ko nang makita ang mga bato. Ngayong nakababa na ako sa kotse, natutuwa akong mapagmasdan ang bawat isa nang mabuti.

Kinagat ko ang dulo ng mapusyaw na asul na soft-serve na hawak ko. Matamis ang gatas, may bahagyang alat din—sakto sa pahinga sa mainit na araw.

Habang ninanamnam ko ang soft-serve, muli kong tinanaw ang mababaw na tubig sa harap ko. Nagtatago sa likod ng alon ang batong nakita ko kanina, tapos sumusulpot ulit. Kanina, puro malalaking bato lang ang napansin ko; ngayon, gusto ko na ring pagmasdan ang paligid ng maliliit na bato.

Buti na lang, nakarating ako habang maliwanag pa. Tatandaan ko ang tanawin ng dagat na kita ang ilalim at ang hanay ng mga bato, tapos babalik na ako sa pagmamaneho sa baybayin. Sa susunod na bumiyahe ako mula sa Lungsod ng Murakami papunta sa dagat, maglalaan ulit ako ng oras para huminto rito.