Kalsada ng Sakura at Bulaklak ng Canola Sakura sa itaas, bulaklak ng canola sa tabi

Maaraw noong umaga ng huling bahagi ng Abril nang dumating ako sa Ōgata-mura. Mula nang marinig ko ang pangalan ng Kalsada ng Sakura at Bulaklak ng Canola, gusto ko nang magmaneho rito sa ganitong panahon. Habang tinatahak ko ang daan sakay ng kotse, nakatingin ako sa unahan; saka lang ako bumaba para pagmasdan nang husto ang mga bulaklak. Paglakad ko sa gilid ng kalsada, unang bumungad sa akin ang bulaklak ng canola.

May suot akong lilang hoodie, denim shorts at itim na bota. Nang tumingala ako sa sanga ng sakura, bahagyang sumabit ang buhok ko sa gilid ng hood. Inayos ko ang buhok kong ginulo ng hangin at muling tumingala. Mas kita ko nang malapitan ang bawat bulaklak kaysa noong tanaw ko lang sila mula sa kotse; natuwa akong nakahinto ako rito.

Nasa ibabaw ng ulo ko ang sakura; pagtingin ko pababa, naroon ang bulaklak ng canola. Hindi magkakahiwalay na taniman ang mga ito—magkasabay silang nakahanay sa gilid ng daan. Sabi ng kaibigan kong babae na kasama ko sa biyahe, kahit saan ka kumuha ng litrato, may bulaklak. Tumingin muna ako sa daang papalayo, saka sa sanga sa tabi ko. Parang gusto kong pagmasdan nang sabay ang nasa malapit at malayo.

Sabi nila, halos 11km ang haba ng bahaging may sakura at bulaklak ng canola sa daang ito. Bahagi pa lang nito ang nakikita ko ngayon, pero nang maisip kong nagpapatuloy pa ang mga bulaklak sa unahan, gusto ko pang magmaneho nang kaunti. Kitang-kita ang mga bulaklak sa liwanag ng umaga, at malawak ang langit. Bago kumuha ng litrato, tumingin muna ako hanggang sa dulo ng daan.

Matapos magtagal sa pagmamasid sa mga bulaklak, napag-usapan namin ng kaibigan ko ang mga pasalubong. Nakakatakam ding subukan ang pumpkin pie na gawa sa kalabasang itinanim sa Ōgata-mura. Gusto ko itong iuwi bilang pasalubong at kainin sa bahay kasabay ng tsaa. Wala pa akong bitbit ngayon, pero parang nadagdagan pa ang saya sa biyahe ko.

Pagbalik ko sa kotse, muli kong tiningala ang sanga ng sakura. Kapag napapaligiran ka ng napakaraming bulaklak, gusto mong kunan ng litrato ang lahat; pero gusto ko ring itago sa alaala ang ganito kalapit na tanaw. Umupo ako sa likod ng manibela, tumingin sa unahan at nagmaneho ulit. Kahit nasa daan na ako pauwi, napapangiti ako kapag naaalala ko ang mga sakura sa ibabaw ko at ang bulaklak ng canola sa tabi ko.