Sa Parola ng Sadamisaki Munting meryenda matapos maglakad hanggang dulo ng tangway

Noong huling bahagi ng Marso, tinahak ko ang daan papunta sa Parola ng Sadamisaki. May mga paahon at hagdan sa daang napapagitnaan ng mga puno, kaya mas dama ko ang haba ng tangway kaysa noong nasa kotse pa ako. Nagsuot ako ng manipis na panlabas sa ibabaw ng bulaklaking damit at dahan-dahang nagpatuloy. Nang marating ko ang bahaging bumubukas sa malawak na tanawin ng dagat, gusto kong namnamin ang sandaling nakarating na talaga ako rito matapos maglakad mula sa paradahan.

Matapos puntahan ang puting parola, dumaan ako sa bahaging nakaharap sa dagat malapit dito. Tanaw ko ang dagat at ang mababang guhit ng lupa sa malayo. Tumayo ako sa loob ng rehas at minasdan muna ang abot-tanaw. Kapag naiisip kong nakarating na ako sa pinakakanlurang dulo ng Shikoku, mas lalo akong nagtataka kung ano kaya ang nasa kabila kaysa kapag karaniwan lang akong tumitingin sa dagat.

Kumuha ako ng isang citrus mula sa supot na papel. Sinalo ko sa kaliwang kamay ang bilog na prutas at unti-unting binalatan gamit ang kanan. Habang natatanggal ang balat, lalong lumalabas ang bango nito, at nakakatuwang pagmasdan ang mga kamay ko habang nagbabalat. Kilala ang Ikata sa mga citrus, kaya ito ang meryenda ko sa lakad ngayong araw. Parang swak ang mabagal na pagbabalat sa sandaling nakatanaw ako sa dagat.

Nang isubo ko ang isang piraso, kumalat sa bibig ko ang katas nito. Ang tamis nito pagkatapos ng lakad, kaya gusto ko agad kumuha ng kasunod na piraso. Pero napansin kong kumislap ang dagat sa malayo at napahinto ako. Salit-salit kong tiningnan ang citrus sa kamay ko at ang guhit ng abot-tanaw. Mukhang matatagalan bago ko maubos ang prutas, pero naisip kong huwag magmadali at namnamin pati ang sandaling iyon.

Yumuyugyog sa hangin ang manggas ng suot kong panlabas, at bahagya ring gumalaw ang damo sa harapan. Nagsimulang umilaw ang parola noong Abril ng Taishō 7 para gabayan ang mga barkong dumaraan sa Kipot ng Bungo. Nang maalala ko iyon matapos pagmasdan ang lawak ng dagat, mas naging malinaw sa akin kung bakit narito ang parola. Magkaiba pala ang tingin dito ng isang gaya kong dumayo para sa tanawin at ng mga taong tumatawid sa dagat.

Inilagay ko sa supot na papel ang mga balat nang matapos kumain, saka ako muling tumingin sa kabila ng dagat. Parola lang sana ang pakay ko, pero mukhang maaalala ko rin ang oras na ginugol ko sa pagbabalat ng citrus. Pagbalik ko sa kotse, saan kaya ako hihinto sa tangway sa susunod? Ilang sandali ko pang naalala sa daan pauwi ang hapon ng tagsibol na iyon—nakapaglakad ako at nakapagmeryenda nang walang pagmamadali.