Papunta sa Tulay ng Roppōzawa (Kirifuri Kōgen Road) Pagkatawid sa tulay, maglakad para masilayan ang mga dahon sa lambak

Sa maaraw na tanghali ng taglagas, tinatahak ko ang Kirifuri Kōgen Road papunta sa Ōzasa Bokujō. Pagkalampas ko sa bahaging maraming punong malapit sa daan, nagsimulang humaba sa unahan ko ang rehas ng tulay. Ito na ang Tulay ng Roppōzawa. Hawak ko ang manibela gamit ang dalawang kamay habang sinusundan ko ng tingin ang daang umaabot sa unahan. Sumisingit ang hangin mula sa kabundukan sa may kuwelyo ng mapusyaw kong jacket, kaya medyo malamig kahit nasa loob ako ng kotse.

Pagkatawid ko sa tulay, ipinarada ko ang kotse sa malapit na paradahan at naglakad pabalik sa tulay. Kanina, nakatuon ako sa kalsada sa unahan, kaya ngayon ko pa lang matatanaw ang lambak. Huminto ako sa harap ng rehas. Kumalat sa dalisdis ng bundok ang mga makukulay na dahon ng taglagas. Napasinghap ako sa lawak ng tanawing umaabot hanggang sa malayo. Iba rin pala ang saya ng pagmamaneho sa saya ng paghinto para pagmasdan ang ganitong tanawin.

Katabi ko ang kaibigan kong babae habang nakatingin kami sa mas malalim na bahagi ng lambak. Sinasabing mga 320m ang haba ng Tulay ng Roppōzawa at mga 134m ang taas nito mula sa ilalim ng lambak. “Dito pala tayo dumaan sa tulay,” sabi ng kaibigan ko. Tumango ako habang salit-salit na tinitingnan ang mga sanga sa malapit at ang malayong dalisdis. Nasa harap ko mismo ang lawak ng lambak na hindi maipakita ng litrato.

Pinalamig ng hangin ang manggas ng sweater kong kulay lavender, kaya pinaglapit ko ang magkabilang gilid ng jacket ko sa harap. Habang pinagmamasdan namin ang lambak, gumagalaw ang mga dahon at unti-unting nag-iiba ang mga bahaging nasisinagan ng araw. Akala ko iisa lang ang pinagmamasdan namin, pero nakakatuwang magkaiba pala ang mga punong nakatawag ng pansin sa amin. Nang marinig kong, “Maganda rin ang dalisdis doon,” napatingin ako roon ulit. Dahil huminto kami sa tulay, parang mas lumapit sa akin ang bundok ngayong taglagas.

Habang naglalakad pabalik sa paradahan, napunta ang usapan namin sa kung ano ang kakainin sa Nikkō. Gusto kong matikman ang yuba. Isa itong pagkaing kilala sa Nikkō; puwede itong ilahok sa nilaga o ihain bilang sashimi. Gusto ko itong isama sa kakainin ko ngayon. Baka isama ko rin sa biyahe ngayong taglagas ang oras para kumain, habang inaalala ko ang hangin na naramdaman ko nang tumawid sa tulay sakay ng kotse at ang mga dahon sa lambak na nasilayan ko habang naglalakad.