Pahinga sa gitna ng mga sakura sa Oku-Biwako Parkway Sa ilalim ng mga bulaklak, nagulat din ako sa laman ng tinapay

Noong kalagitnaan ng Abril, nagmaneho ako sa Oku-Biwako Parkway at bumaba ng kotse sa Tsuzuraozaki. Habang naglalakad ako sa daanan, nakalatag sa ibabaw ko ang mga sanga ng sakura. Nakatitig lang ako sa mga bulaklak nang mapansin kong may tubig sa likod ng puno. Mas natuwa ako nang matuklasan ko ang lawa sa siwang na iyon kaysa sa malawak at bukas na tanawin.

Huminto ako sa patag na bahagi sa pagitan ng mga baitang at inilabas ang dala kong Sarada Pan. Iniayos ko nang kaunti ang manggas ng beige na dyaket at hinawakan sa dalawang kamay ang tinapay. Mukha itong malambot na koppe-pan, pero takuan at mayonesa ang laman. Naisip ko kung ano kaya ang lasa ng tinapay na may takuan at mayonesa, kaya kumagat ako.

Una kong naramdaman ang lambot ng tinapay, saka ang langutngot ng tinadtad na takuan. Matamis na tinapay ang inaasahan ng panlasa ko, kaya gusto ko namang matikman ang palaman. Kumagat ako ulit, sa pagkakataong ito sa bahaging may palaman. Sa simpleng paglalagay ng pamilyar na atsara sa tinapay, parang nadagdagan ang mga bagay na ikinatutuwa ko sa biyahe.

Nasa unahan nang kaunti ang kaibigan kong babae at pinagmamasdan ang mga bulaklak, kaya nilunok ko muna ang subo bago siya tinawag. “Tanaw din ang lawa mula rito.” Bumalik siya at sumilip sa pagitan ng mga punong iyon. Sa tuwing umiindayog ang mga sanga ng sakura, bahagyang nag-iiba ang itsura ng tubig sa kabila. Hawak ko pa rin ang tinapay habang nakatingin sa siwang na iyon.

Pagkatapos magpahinga, tumingala ako sa hagdang patuloy na umaakyat sa tabi ng handrail. Nasa ibabaw pa ng susunod na baitang ang mga bulaklak. Pumunta ako sa tanawan para tumingin sa malayo, pero ngayong araw, napagmasdan ko rin nang husto ang mga sakura sa malapitan. Kahit naglakad na kami ng kaibigan ko, naiisip ko pa rin ang siwang kung saan ko nakita ang lawa. Maaalala ko pauwi pati ang langutngot ng tinapay, kasama ng sandaling iyon sa ilalim ng mga bulaklak.